عاقبت لات‌بازی و گردن‌کشی برای شاکی آن هم جلوی دادگاه

چند قدم مانده به ورودی محکمه‌ی کیفری، نزدیک دریچه‌ی تحویل گوشی تلفن همراه، شاهد گفت‌وگوی دو جوان شدم ، یکی آرام و با متانت ، آن یکی پرخاشگر و پرهیاهو ،هر دو رفتاری قرین به پوشش و ظاهرشان داشتند.

جوانی که ظاهرش گواهی می‌داد ماخوذ به حیاست و از جنجال بَری،طوری از مجادله و بگومگو کلافه شده بود که می‌شد خط خطی شدن اعصاب و روان وی را در خطوط نشسته بر پیشانی درهم‌کشیده‌اش دید و لذا مدام تلاش می‌کرد وارد مجادله با جوان مقابل نشود؛ جوانی که پیش از آنکه جای چند زخم چاقو روی بازو و گونه‌هایش، از گذشته‌ی پرتنش او حکایت کند ، نحوه‌ی گفتار و حتی پوشش وی ابتدایی ترین معیار بود برای شناسایی منش و رفتارش .

خلاصه‌ی این مجادله آن بود که یکی شاکی و حاکم حکم کیفری است و آن یکی محکوم به تحمل تازیانه و پرداخت دیه . دو رفیق دوران بچگی و هم‌محله‌ای قدیمی که دست روزگار مسیری متفاوت برایشان رقم زده بود.

او که تا دقایقی دیگر باید تازیانه های حکم دادگاه را تحمل می‌کرد با مرور رفاقت دوران کودکی و خاطرات نوجوانی سعی در جلب رضایت داشت و آن یکی با یادآوری اتفاقات گذشته سوختن فرصت های جلب رضایت را مدام به رخ وی می‌کشید ، در همین اثناء یکباره شاکی از آن جوان ماخوذ به حیا فاصله گرفت و با فریادی که نگاه و توجه همگان را جلب کرد ، گفت : تا صبح هم التماس کنی رضایت نمی‌دهم!

محکومِ پرونده با شنیدن فریاد رفیقِ دوران کودکی‌اش چند ثانیه با نگاهی متعجب به وی خیره ماند. بعد با لحنی تمسخرآمیز و سپس با کلامی خشن که حسابی لاتی‌اش پر شده بود  گفت:خودتی ، این صدا از کجات در آمد ، تو سرِ من داد میزنی؟ تُف به این روزگار که بزبزقندی عربده‌کش شده!

همزمان با بیان این عبارت ، چاقویی را که در دست داشت نزدیک صورت شاکی برد و با حرکت تحقیرآمیزی روی محاسن کم‌پشت چانه‌ی شاکی کشید و بعد با انگشت میانه‌اش حرکتی ناشایست نشان داد و شروع کرد به فحاشی و ناسزا گفتن ؛

فکر کردی کار من و تو با چند … …