بازار
تصمیم آنها برای معرفی رئیس پیشین ستاد ارتش به‌عنوان نامزد نخست‌وزیری، تلاشی حساب‌شده برای تبدیل قدرت انتخاباتی به اهرم نفوذ سیاسی است. این راهبرد ممکن است به بهبود شرایط زندگی شهروندان فلسطینی اسرائیل کمک کند؛ بااین‌حال، ظرفیت آن برای پیشبرد حق تعیین سرنوشت فلسطینیان در سرزمین‌های اشغالی محل تردید است.
ترکیب کرسی‌های پارلمان، چرایی شکل‌گیری این فرصت را روشن می‌کند. بلوک نتانیاهو در انتخابات ۲۷ اکتبر ۵۳ کرسی به دست آورد، اما پس از جدا شدن یکی از احزاب یهودی افراطی‌ارتدوکس، شمار کرسی‌های آن به ۴۷ کاهش یافت. در مقابل، احزاب مخالف یهودی ۴۸ کرسی کسب کردند. ۱۱ کرسی فهرست مشترک و هشت کرسی حزب «رعام» به این معناست که احزاب عربی در مجموع ۱۹ کرسی در اختیار دارند و مخالفان نتانیاهو بالقوه می‌توانند به اکثریت ۶۷ کرسی از مجموع ۱۲۰ کرسی کنست دست یابند.
بااین‌حال، معرفی نامزد به رئیس‌جمهور، اسحاق هرتزوگ، به معنای دستیابی به توافق ائتلافی نیست. اکثریتی که در مخالفت با نتانیاهو شکل می‌گیرد، لزوما به معنای وجود اکثریتی برای تشکیل کابینه به رهبری آیزنکوت نیست. اهداف متفاوت اعراب
احزاب عربی نیز راهبردهای یکسانی را دنبال نمی‌کنند. حزب «رعام» به رهبری منصور عباس، به دنبال آن است تا وارد دولت شود و به این ترتیب، تجربه ائتلاف نفتالی بنت و یائیر لاپید در سال ۲۰۲۱ را تکرار کند. در مقابل، فهرست مشترک به رهبری یوسف جبارین پیشنهاد داده است از بیرون دولت و از طریق حمایت پارلمانی با ائتلاف همکاری کند، بی‌آنکه تا زمانی که اشغال ادامه دارد، مسئولیت وزارتخانه‌ها را بپذیرد.
این تفاوت اهمیت دارد: راهبرد نخست در پی کسب نفوذ از طریق مشارکت در دولت است، درحالی‌که راهبرد دوم می‌کوشد بدون پذیرش مسئولیت جمعی در قبال سیاست‌هایی که پایگاه اجتماعی‌اش با آنها مخالف است، از قدرت چانه‌زنی برخوردار شود. …
