۶۰ کلمه‌ای که هوش مصنوعی اجازه ی نوشتنش را ندارد؛ یا معماری اعتماد در عصر هوش مصنوعی

ستاره بنیادی دکترای ارتباطات علم و فناوری در یادداشتی نوشت: 

کنار هر شی در یک موزه معمولا یک برچسب کوچک هست. در موزه‌ی علوم لندن، متنِ کنار اشیا حدود ۶۰ کلمه است، یعنی کمتر از یک بند کوتاه. تصور کنید باید در همین فضا توضیح بدهید یک دستگاه صد ساله چه بود، چه مشکلی را حل می‌کرد، چرا مهم است و چرا باید برای کسی که فقط چند ثانیه جلویش ایستاده جالب باشد.

و همین‌جا یک ممنوعیت وجود دارد: در این موزه، ابزارهای هوش مصنوعی مولد، یعنی همان چت‌بات‌هایی که امروز در چند ثانیه متن تولید می‌کنند، اجازه ندارند برچسب‌های عمومی موزه، یعنی همین ۶۰ کلمه را بنویسند.

این ممنوعیت عجیب به نظر می‌رسد. گروه موزه‌های علوم بریتانیا خودش از هوش مصنوعی استفاده می‌کند و حتی مدل اختصاصی خودش را ساخته است. پس مشکل کجاست؟

 دکتر گلین مورگان (Glyn Morgan)، مدیر مجموعه‌ها و کیوریتور ارشد موزه‌ی علوم لندن، می‌گوید سخت‌ترین بخش این کار نوشتن نیست، حذف کردن است. از میان ده‌ها واقعیتِ مربوط به یک شی، کدام را بگذاریم و کدام را کنار بگذاریم؟ این تصمیم به «قضاوت»، «همدلی با مخاطب» و «فهم تاریخی» نیاز دارد. به عبارت دیگر، موزه ی علوم لندن، نه تنها اجازه انتخاب کردن اطلاعات، بلکه اجازه حذف کردن اطلاعات را هم از هوش مصنوعی گرفته است. 

برای جواب دادن، اول باید ببینیم پشت درهای بسته یک موزه بزرگ‌ چه می‌گذرد. باید از تالارهای نمایش بیرون بیاییم و ببینیم پشت درهای بسته یک موزه بزرگ چه می‌گذرد.

موزه‌ای که بیشترِ گنجینه‌اش دیده نمی‌شود …