انتشار تازهترین رمان بلند هاروکی موراکامی، با عنوان ژاپنی «کاحو» در سوم ژوئیۀ ۲۰۲۶ (دوازدهم تیر ۱۴۰۵) از همان روزهای نخست از یک رویداد صرفاً ادبی فراتر رفت و به نمایشی فشرده از وضعیت ترجمۀ ادبی معاصر ایران بدل شد، ناشر ژاپنی، شینچوشا، این اثر ۳۵۲ صفحهای را شانزدهمین رمان بلند موراکامی و نخستین اثر بلند او با زن بهعنوان تنها شخصیت اصلی معرفی کرده است؛ رمانی که از چهار داستان منتشرشده در مجلۀ «شینچو» شکل گرفته و سپس بازنویسی و یکپارچه شده است، استقبال بازار ژاپن هم کمنظیر نبود: در چهار روز به چاپ دوم ۵۰هزار نسخهای رسید و تیراژ تجمعی به ۳۰۰هزار نسخه نزدیک شد. اما آنچه در ایران رخ داد، بازتاب طبیعی این استقبال نبود؛ بلکه نشانهای از شتابزدگی تجاری، ابهام در منابع، وابستگی به زبان واسط و مغفول ماندن زبان مبدأ بود، خود رمان نیز چنین بیاعتناییای را برنمیتابد: کاحو، تصویرگر ۲۶ سالۀ کتاب کودک، پس از یک قرار ملاقات وارد زنجیرهای از رخدادهای غریب میشود و چهار فصل کتاب ساختاری اپیزودیک اما منسجم میسازند که ویژگیهای آشنای موراکامی را در خود حفظ کرده است؛ درهمآمیختگی روزمره و وهمی، اشیای نمادین، و فضایی که میان تنهایی معاصر و لایههای ناخودآگاه در نوسان است، ناشر ژاپنی صریحاً تأکید کرده که متن نهایی صرفاً مجموعهای از داستانهای قبلی نیست، بلکه نسخهای بازنگریشده و گسترشیافته است؛ بازنگریای که انسجام روایی و لحن یکپارچهای به اثر بخشیده است، چنین متنی، ترجمهاش بدون رجوع جدی به زبان اصلی -ژاپنی- عملاً ناقص میماند؛ و همین نکته، ماجرای نسخههای فارسی را به پرسشی بنیادین بدل میکند.
۶ ترجمۀ فارسی …
