برای مقابله با تهدید خارجی، از تقابل با مردم بکاهیم

در سیاست خارجی از ضرورت کاهش تنش و جلوگیری از گسترش درگیری سخن می‌گوییم؛ پس چرا در داخل کشور، اختلاف بر سر پوشش، عقیده و انتقاد سیاسی همچنان زمینه تقابل با بخشی از جامعه است؟ سخنان اخیر غلامحسین کرباسچی در شبکه خبر، بار دیگر این پرسش را پیش کشید. ایران در شرایطی با تهدید خارجی روبه‌روست که بیش از هر زمان دیگری به همراهی مردم نیاز دارد. توان نظامی برای دفاع ضروری است، اما اعتماد عمومی نیز پشتوانه‌ای است که بدون آن عبور از بحران دشوارتر خواهد بود.

بخشی از دلخوری‌ها با تصمیم‌های داخلی قابل کاهش است. آزادی زندانیان سیاسی، رفع حصر، بازنگری در احکام منتقدان و فراهم کردن امکان بازگشت امن ایرانیان خارج از کشور که به دلایل سیاسی تحت تعقیب‌اند، می‌تواند آغاز این تغییر باشد. پرونده‌های فاقد مبنای قانونی برای تعقیب نیز باید مختومه شوند. در مسئله حجاب هم وقت تجدیدنظر در برخوردهای سخت‌گیرانه فرا رسیده است. چرا باید اختلاف بر سر پوشش و سبک زندگی، همچنان به فاصله میان جامعه و حاکمیت دامن بزند؟ احترام به حقوق شهروندان، امتیازی برای روزهای بحران نیست.

البته نارضایتی‌ها تنها به محدودیت‌های سیاسی و اجتماعی خلاصه نمی‌شود. فشار معیشتی، نگرانی از آینده و بلاتکلیفی جنگ، زندگی میلیون‌ها ایرانی را تحت تأثیر قرار داده است. جامعه حق دارد بداند چشم‌انداز پایان این وضعیت چیست و مسئولان برای جلوگیری از خسارت‌های بیشتر چه برنامه‌ای دارند. دفاع از کشور در برابر تجاوز ضروری است، اما … …