حقایق سریع (گزارششده/تخمینزدهشده)
هزینه مستقیم تخمینی (تا ژوئن): ۳۵ تا ۴۳ میلیارد دلار، طبق تحلیلگران CSIS و AEI
هواپیماهای آمریکایی از دست رفته: حدود ۵۵ فروند، بزرگترین سهم از حدود ۱۳۰ فروند در درگیری گستردهتر
خسارت اصلی: حدود ۳۶ تا ۴۵ فروند MQ-9 ریپر (حدود ۲۵٪ از ناوگان)، >۱.۳ میلیارد دلار
بزرگترین عامل هزینه: مهمات و رهگیرها - بیش از ۲۶ میلیارد دلار (AEI)
پرسنل آمریکایی: ۱۸ کشته، صدها زخمی
هشدار: ارقام مورد مناقشه هستند، برخی همپوشانی دارند و جنگ همچنان ادامه دارد
دفتر کل هواپیماها
با فلز شروع کنید. یک ردیاب تلفات عمومی که از سوی تحلیلگران ذکر شده، حدود ۱۳۰ هواگرد را در کل درگیری نابود کرده است که ایالات متحده بزرگترین سهم را به خود اختصاص داده است - تقریباً ۵۵ فروند، حدود ۶۰ فروند از کل درگیری بدون خدمه. آمار خود Afterburner از عملیات آغازین، «خشم حماسی»، به ۳۹ هواگرد از دست رفته و ۱۰ هواپیمای آسیبدیده تنها در پنج هفته اول رسید.
پشت هر ردیف، داستانی وجود دارد که ما پوشش دادهایم: سه فروند F-15E Strike Eagle که در یک روز سرنگون شدند، که یکی از آنها بعداً توسط ایران با عنوان «DUDE 44» به نمایش گذاشته شد؛ آواکس E-3 که روی زمین نابود شد؛ KC-135 که از دو تانکر شکسته بازسازی شد؛ و A-10 و بالگردهایی که در طول عملیات نجات ۱۵۵ فروندی برای یک خدمه سقوطکرده از دست رفتند. همه اینها را جمع کنید و بدنههای نابودشده هواپیماها به تنهایی حدود ۲ تا ۳ میلیارد دلار ارزش دارند.
هزینه مهمات
با این حال، بدنه هواپیماها جایی نیستند که پول به آنجا رفته است. طبق برآورد تحلیلگران، مهمات و هواپیماهای رهگیر بزرگترین هزینه کل جنگ هستند - بیش از ۲۶ میلیارد دلار طبق برآورد ماه ژوئن موسسه امریکن انترپرایز. دلیلش محاسبات بیرحمانهای است که Afterburner قبلاً در مورد آن نوشته است: تهدیدهای ارزان، پاسخهای گران.
کاهش تعداد رهگیرها سرسامآور بوده است. Afterburner از یادداشت «بیست و یک روز برای بازسازی زرادخانه» پنتاگون گزارش داد که نشان میداد ذخایر پاتریوت از تقریباً ۲۳۳۰ رهگیر قبل از جنگ به حدود ۸۰۰ فروند کاهش یافته است. تحلیلگران میگویند پنج ماه جنگ عملاً تمام موشکهای دقیق دوربرد ارتش و بین ۳۸ تا ۸۰ درصد رهگیرهای تاد آن را مصرف کرد - شکافی به اندازه کافی بزرگ که واشنگتن قرارداد ۳۵ میلیارد دلاری برای چهار برابر کردن تولید تاد امضا کرد.
آنچه ایران نابود کرد و هزینه ماندن
این حساب دو طرفه است. در سمت دفاعی، موشکهای ایران یک رادار هشدار اولیه AN/FPS-132 به ارزش حدود ۲.۱ میلیارد دلار را به همراه هواپیماهای آواکس و تانکرهای گرفتار در زمین را از کار انداختند. و صرفاً نگه داشتن نیرو در صحنه نبرد پرهزینه است: یک گروه ضربت ناو هواپیمابر روزانه ۶ تا ۸ میلیون دلار برای عملیات هزینه دارد و ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن اکنون بیش از ۲۰۰ روز را در دریا گذرانده است که رکورد جدیدی محسوب میشود. ۱۸ نفر از نیروهای آمریکایی کشته و صدها نفر زخمی شدهاند.
جمع کردن این اعداد
پس عدد چقدر میشود؟ معتبرترین پاسخ نه از ما، بلکه از تحلیلگران بودجه میآید. در ماه ژوئن، مارک کانسیان از CSIS هزینه مستقیم را ۳۵.۲ تا ۴۲.۵ میلیارد دلار اعلام کرد؛ موسسه امریکن انترپرایز آن را ۳۸.۶ میلیارد دلار تخمین زد. با ادامه جنگ تا ماه اوت، رقم واقعی اکنون بالاتر است.
دو هشدار صادقانه. اولاً، اینها تخمینهایی هستند که چیزهای مختلفی را کنار هم قرار میدهند - سلاحهای شلیکشده، سلاحهایی که باید برای جایگزینی آنها خریداری شوند، هواپیماهای از دست رفته و عملیات روزمره - و افراد منطقی قطعات را به طور متفاوتی کنار هم قرار میدهند. ثانیاً، برخی از بزرگترین اقلام خط، مانند قرارداد ۳۵ میلیارد دلاری تاد، صورتحسابهای جایگزینی چندساله هستند، نه پول نقد قبلاً خرجشده.
چیزی که شکی در آن نیست، جهت حرکت است. هر دسته - پهپادها، جتها، رهگیرها، موشکهای کروز، روزهای حضور ناو هواپیمابر در دریا - به یک سمت اشاره دارند: رو به بالا و فاکتور هنوز باز است.
