بازار
از روزی که صاحب کسب‌وکار تصمیم می‌گیرد فعلاً نیروی جدید نگیرد. از وقتی خرید یک دستگاه را عقب می‌اندازد. از وقتی موجودی انبار را کمتر می‌کند. از وقتی بخشی از سرمایه شخصی‌اش را وارد شرکت می‌کند تا حقوق آخر ماه پرداخت شود. از وقتی به تأمین‌کننده می‌گوید چند روز بیشتر مهلت بدهد و به مشتری می‌گوید لطفاً زودتر تسویه کنید.
چراغ هنوز روشن است، چند نفر هنوز مشغول کارند و شاید حتی فروش هم ادامه داشته باشد؛ اما درون کسب‌وکار اتفاق دیگری در حال رخ دادن است: حاشیه امن آن آرام‌آرام از بین می‌رود. مطالب پیشنهادی بزرگان کسب‌وکار ایران در یک قاب ۱۳۹۹/۱۱/۲۶ کاهش ۴۰ تا ۷۰ درصدی فروش کسب و کارهای متوسط و کوچک ۱۴۰۱/۰۷/۱۸
به نظرم امروز بخش مهمی از کسب‌وکارهای کوچک و متوسط ایران دقیقاً در همین نقطه قرار گرفته‌اند.
مسئله فقط کاهش فروش نیست. هزینه مواد اولیه بالا رفته، تأمین مالی دشوارتر شده، نقدینگی محدودتر است، هزینه نیروی انسانی، بیمه، انرژی، حمل و اجاره افزایش پیدا کرده و در کنار همه اینها، بنگاه باید مجموعه‌ای از تکالیف مالیاتی و اداری را نیز انجام دهد.
مالیات به‌خودی‌خود مسئله نیست. هیچ اقتصاد سالمی بدون مالیات اداره نمی‌شود و بنگاه اقتصادی هم نمی‌تواند انتظار داشته باشد از مسئولیت مالیاتی خود کنار گذاشته شود.
مسئله از جایی شروع می‌شود که مالیات، بیمه و سایر تعهدات از توان واقعی جریان نقدی بنگاه جلو می‌زنند.
یک کسب‌وکار ممکن است روی کاغذ سود داشته باشد، اما پولش هنوز دست مشتری باشد. ممکن است فروشی انجام داده باشد که وصول آن چند ماه زمان ببرد، اما مالیات، بیمه، حقوق، اجاره و اقساط او منتظر وصول آن پول نمی‌مانند.
اینجاست که تفاوت میان «سود» و «نقدینگی» اهمیت پیدا می‌کند.
بنگاه ممکن است سودده باشد اما پول نداشته باشد؛ و کسب‌وکاری که پول ندارد، حتی اگر روی کاغذ سودآور باشد، نمی‌تواند مدت زیادی دوام بیاورد. …
