یارا‌ آمد، اما پدرش نبود

ترانه بنی‌یعقوب، گروه گزارش: «عزیز دلم، بابایی ایلماه، بابایی یارا، دلمون برات تنگ شده. دوستت داریم، جایت تا ابد بین ما خالی است.» اگر همین امروز می‌توانستم با همسرم حرف بزنم، این جملات را خطاب به او می‌گفتم. 

 مرضیه بیرانوند، همسر شهید امید یاراحمدی این حرف‌ها را در حالی می‌زند که یارا چند روزی بیشتر نیست به دنیا آمده؛ فرزندی که پدر هیچ‌گاه ندید. یارا به دنیا آمده است؛ هفت ماه پس از آنکه پدرش، امید یاراحمدی در حمله آمریکا و اسرائیل به پدافند هوایی دزفول به شهادت رسید. امید نهم اسفند ۱۴۰۴ از این دنیا رفت؛ همسرش مرضیه بیرانوند دو ماهه باردار بود، پدر خبر داشت و کلی امید و آرزو. حالا یارا در آغوش مادرش بزرگ می‌شود، بی‌آنکه فرصت کرده باشد صدای پدرش را بشنود یا گرمای آغوشش را تجربه کند. ایلماه هفت ‌ساله، دختر بزرگ امید، با خاطره‌های پدری بزرگ می‌شود که برای آینده‌اش آرزوهای زیادی داشت. دو دختر، دو یادگار از مردی که مرضیه می‌گوید پشت و پناه و تکیه‌گاه زندگی‌اش بود:«احساس کردم پشت و پناهم، تکیه‌گاه زندگی‌ام را که با تمام وجود دوست داشتم، یکباره از دست دادم. انگار همه‌ چیز را از دست داده بودم. با عشق و علاقه‌ای که به همسرم و دخترم ایلماه داشتم، غمی به وسعت تمام اقیانوس‌ها و دریاها و آسمان‌ها تمام وجودم را گرفت. بغض سنگینی روی قلبم و گلویم نشست.»

مرضیه بیرانوند هنوز وقتی از همسرش حرف می‌زند، از همان جای خالی بزرگی می‌گوید که با رفتن او در زندگی‌اش پر نمی‌شود؛ از مردی که نه‌ فقط همسرش، بلکه تکیه‌گاه روزهای سخت و شریک آرزوهایش بود.  امید یاراحمدی، مهندس و از نیروهای پدافند هوایی دزفول، وقتی خبر بارداری همسرش را شنید، نمی‌دانست قرار است فرزند کوچکش بدون حضور او بزرگ شود.

شهید «امید یاراحمدی» در روز چهاردهم اسفند سال 1371 در شهرستان بروجرد متولد شد. سال‌ها بعد به استخدام ارتش درآمد و در سازمان پدافند نیروی هوایی ارتش در شهر دزفول مشغول به خدمت شد. او که در حمله آمریکا و اسرائیل به پدافند هوایی دزفول شهید شد، در گلزار بهشت شهدای شهرستان بروجرد به خاک سپرده شد. …