نبود محیط‌بان در بحرآسمان و زریاب از کوتاهی استان است

باوجود افزایش مواجهه انسان و خرس سیاه در بحرآسمان و زریاب، وضعیت حضور محیط‌بان، آموزش جوامع محلی و اجرای برنامه‌های پیشگیرانه در این زیستگاه‌ها مبهم است. چرا در مناطقی که تعارض به مسئله‌ای جدی تبدیل شده است، حفاظت تا این اندازه کم‌رنگ و ناکارآمد به نظر می‌رسد؟ «معصومه صفایی»، مدیرکل دفتر حیات‌وحش سازمان حفاظت محیط‌زیست، ابتدا نبود نیروی محیط‌بان مستقر در این مناطق را رد می‌کند، اما پس‌از اشاره به اظهارات معاون اداره‌کل محیط‌زیست کرمان درباره نبود نیروی مستقر، می‌گوید: «این کوتاهی استان است.» گفت‌وگوی «پیام ما» با او درباره مسئولیت سازمان در مدیریت تعارض انسان و خرس سیاه، بودجه و وضعیت حفاظت از این گونه و برنامه‌هایی است که قرار است در زیستگاه‌ها اجرا شود.  خانم صفایی، با توجه به اهمیت زیستگاه‌های بحرآسمان و زریاب برای خرس سیاه آسیایی و گزارش‌های تعارض در این مناطق، چرا این زیستگاه‌ها هنوز محیط‌بان ندارند؟

این‌طور نیست که بحرآسمان محیط‌بان نداشته باشد. اطلاعات دقیق را باید از استان بگیریم. معاون محیط‌زیست طبیعی اداره‌کل حفاظت محیط‌زیست استان کرمان تأیید کردند که در زریاب و بحرآسمان محیط‌بان مستقر ندارند و پاسگاه هم هنوز ساخته نشده است.

این دیگر واقعاً کوتاهی استان است. اگر چنین چیزی گفته‌اند، باید می‌گفتید که این موضوع را منتشر می‌کنید. یعنی چه که منطقه‌ای با این اهمیت محیط‌بان و پاسگاه ندارد؟ به نظر می‌رسد در این مناطق با زیستگاهی رهاشده مواجهیم. با این وضعیت، آموزش چهره‌به‌چهره‌ای که اداره‌کل محیط‌زیست استان از آن صحبت می‌کند، چطور قرار است انجام شود؟

در شرایط ایدئال، محیط‌بان‌ها نقش آموزش جوامع محلی را هم دارند؛ اما الان سال‌هاست که آموزش با مشارکت تسهیل‌گرها انجام می‌شود، چون جلب اعتماد و برقراری ارتباط با جامعه محلی، حرفه‌ای مجزاست. شاید یکی از دلایلی که محیط‌بان‌های ما وارد حوزه آموزش نمی‌شوند، این باشد که از ابتدا وظیفه حفاظت مستقیم از حیات‌وحش را بر عهده داشته‌اند. اگرچه آموزش هم در راستای حفاظت است، محیط‌بان‌ها هیچ‌وقت آموزش ندیده‌اند که خودشان این کار را انجام دهند. بنابراین، پروژه‌های آموزشی به تسهیل‌گرانی سپرده شده است که در این زمینه تخصص دارند. البته تعداد این تسهیل‌گران هم زیاد نیست، چون کار بسیار طاقت‌فرسا و نیازمند تخصص است. …