پومپه در میان سرداران رومی یک اعجوبه نظامی بود، هرچند طبعی خوشگذران و لاابالی داشت. او در اوایل بیستسالگی و در سال ۸۲ پیش از میلاد مامور شد برای سرکوب مخالفان یکی از رهبران روم به سیسیل برود. پلوتارک مینویسد پومپه با همه مخالفان به مدارا رفتار کرد،
جز یک گروه که برای در امان ماندن از گزند سربازان به قوانین روم پناه بردند. او آنها را به سخره گرفت و پس از آنکه با دو شهروند رومی با قساوتی غیرطبیعی رفتار کرد، هر دو را اعدام کرد. پومپه دستکم یکی از آن دو را بدون محاکمه کشت و به این ترتیب سنتهای دیرینه روم را زیر پا گذاشت. میراث شوم شمشیرهای بیقانون
بیاعتنایی پومپه به قانون به چرخه خشونتی دامن زد که سرانجام به مرگ خونین خود او، ژولیوس سزار و فروپاشی جمهوری روم انجامید. نشریه اکونومیست در مطلب اخیر خود با یادآوری همین تجربه تاریخی، بر مخاطرات مسیر کنونی کاخ سفید انگشت گذاشته است؛ با این حال، در ۱۳ نوامبر (۲۲ آبان)، مارکو روبیو، وزیر خارجه حقوقدان آمریکا در جمع گروهی از حقوقدانان گفت واکنش دولت ترامپ به هر کسی که به حقوق بینالملل استناد کند، احتمالاً همان پاسخ پومپه خواهد بود.
او از قول این سردار رومی نقل کرد که برای مردان شمشیربهدست از قانون دم نزنید. عجیبتر آنکه روبیو در سخنرانی خود در نهاد محافظهکار «انجمن فدرالیست»، دیوان کیفری بینالمللی را همردیف «دادگاههای کنشگر» در داخل آمریکا نشاند و هر دو را «بیگانه با هویت ما» خواند. اما این هویت از نگاه او چیست؟ به گفته روبیو، آمریکاییها همیشه در عطش گسترشطلبی، رشد، اکتشاف و کشورگشایی اشتراک داشتهاند.
آیا دستکم این واقعیت تکاندهنده نیست که در عرض کمتر از دو سال، چنین تندرویهایی از سوی دولت آمریکا دیگر حتی کسی را شوکه هم نمیکند؟ اینکه سکاندار دیپلماسی آمریکا به جای احترام به قانون، تهدید به خشونت را بستاید و کشورگشایی را فضیلتی آمریکایی جلوه دهد دیگر چندان غافلگیرکننده نیست. …


دانلود از کافه بازار











































































