پزشکان بیکار و فقیر؛ سرمایه‌های بی‌پناه نظام سلامت

آرمان امروز- سپهرریاحی:‌ کمبود پزشک در ایران را معمولاً با یک راه‌حل می‌شناسیم: افزایش ظرفیت پذیرش دانشجوی پزشکی، تربیت متخصصان بیشتر و توزیع نیرو در مناطق محروم. اما مسئله نظام سلامت ممکن است پیچیده‌تر از آن باشد که با افزایش تعداد فارغ‌التحصیلان حل شود. وقتی مسیر آموزش پزشکی چندین سال طول می‌کشد، اما پس از پایان تحصیل، فرصت شغلی متناسب با تخصص، امکانات درمانی و درآمد پایدار برای بخشی از نیروهای آموزش‌دیده فراهم نیست، پرسش اصلی تغییر می‌کند: آیا مشکل فقط تعداد پزشکان است یا نظام سلامت در استفاده از نیروی انسانی خود نیز با اختلال مواجه شده است؟ ایرج خسرونیا، رئیس انجمن متخصصان داخلی، در گفت‌وگو با «آرمان امروز»، با تأکید بر ضرورت بازنگری در سیاست‌های تأمین نیروی انسانی نظام سلامت، معتقد است تصویر رسمی از کمبود پزشک، بدون بررسی وضعیت اشتغال و امکانات درمانی، نمی‌تواند تمام واقعیت را نشان دهد. او می‌گوید: «مسئولان امروز فریاد وامصیبت‌ها سر می‌دهند که ما از نظر تعداد پزشکان متخصص کمبود داریم و دلیل افت کیفیت خدمات درمانی در کشور مربوط به این امر است، اما وقتی به آمارها نگاهی می‌اندازیم شاهد این حقیقت هستیم که کشور ما نسبت به جمعیت و وضعیت کشورهای همسایه، از نظر تعداد پزشک وضعیت بدی ندارد.» این دیدگاه به معنای انکار کمبود پزشک در همه مناطق یا رشته‌های تخصصی نیست؛ بلکه بر تفاوت میان تعداد پزشکان موجود و میزان دسترسی واقعی مردم به خدمات درمانی تأکید دارد. ممکن است کشوری نیروی انسانی پزشکی قابل‌توجهی تربیت کرده باشد، اما توزیع نامتوازن امکانات، محدودیت فرصت‌های شغلی و شرایط اقتصادی نامناسب، مانع استفاده مؤثر از این ظرفیت شود.

حلقه مفقوده در سیاست‌گذاری سلامت …