هوش مصنوعی هم مزید بر علت شده است؛ دسترسی آسان به ابزارهای تولید تصویر باعث شده باشگاهها و طراحان دستشان بازتر باشد؛ هرچند گاهی تفاوت بین «خلاقیت» و «کپیکاری با هوش مصنوعی» چندان هم مشخص نیست!
اینکه کدام پوستر زیباتر است، کدام باشگاه طراح بهتری دارد، کدام طرح واقعا خلاقانه است و کدام یکی صرفا بازتولید نمونهای که پیشتر دیدهایم، بحث دیگری است. هزینه طراحی این پوسترها میان فاکتورهای چندصدمیلیونی روزانه باشگاهها هم بماند برای وقتی دیگر. اما وسط این رقابت گرافیکی یک سوال ساده وجود دارد: چرا انگلیسی؟!
بازی در لیگ برتر ایران است، دو تیم ایرانی مقابل هم قرار میگیرند، مسابقه برای مخاطب ایرانی برگزار و پخش میشود و پوستر هم در شبکههای اجتماعی فارسیزبان میچرخد؛ پس چرا باید روی آن بنویسیم MATCH DAY؟ فارسینویسی دور از شأن و اعتبار باشگاههای بهظاهر حرفهای اما چندهمتی ماست؟ اگر بنویسیم «روز مسابقه» شأن باشگاه میلیاردی پایین میآید؟ برند باشگاه آسیب میبیند؟ هوادار احساس میکند با یک مجموعه غیرحرفهای طرف است؟
یا مثلا برای معرفی بازیکنان، چرا نامها باید انگلیسی نوشته شوند؟ مخاطب با نسخه لاتین اسم بازیکن بیشتر ارتباط برقرار میکند؟ هوادار نمیتواند با نام فارسی بازیکنی که هر روز در رسانهها میخواند و هر بازی از گزارشگر میشنود، او را بشناسد؟
ماجرا به پوستر بازی و اعلام ترکیب خلاصه نمیشود؛ حتی پیامهای خداحافظی هم باید انگلیسی باشند؛ THANK YOU برای مربی یا بازیکنی که سالها در همین فوتبال و برای همین مخاطب حضور داشته است! اگر فارسی بنویسیم «ممنون» یا «متشکریم» چه چیزی از قدرشناسی کم دارد؟ گاهی حتی تاریخ مسابقه نیز به میلادی درج میشود و انگار باشگاه قرار است این مسابقه را برای مخاطبی در آن سوی دنیا منتشر کند!
البته میشود درباره … …
