طلای اول دشت شد

شهر آستانه قزاقستان در دومین روز از رقابت‌های کشتی فرنگی قهرمانی جهان، آبستن حوادثی بود که تپش قلب میلیون‌ها ایرانی را به شماره انداخت و بار دیگر ثابت کرد که روی تشک کشتی، تا ثانیه آخر هیچ‌چیز قابل پیش‌بینی نیست. روز یکشنبه، سالن بزرگ مسابقات هم شاهد تاج‌گذاری دوباره یک پادشاه خونسرد بود، هم نظاره‌گر تلخ‌ترین تراژدی ورزشی برای یک جوان جویای نام و هم میزبان طوفان بی‌نقص ستاره‌هایی که حتی یک امتیاز هم به رقبای جهانی خود ندادند. این روایتی است از روزی که فرنگی‌کاران دلاور ایران، تمام احساسات ممکن از اوج غرور تا عمق حسرت را به جان خریدند.

طلایی که روی تشک افتاد؛ تراژدی در ۶۰ کیلوگرم

شاید هیچ‌کس در سالن مسابقات، حتی کادر فنی تیم ملی ژاپن، باور نمی‌کرد که فینال وزن ۶۰کیلوگرم با چنین پایان دراماتیک و شوکه‌کننده‌ای همراه شود. علی احمدی‌وفا، دلاور خوزستانی و تکنیکی کشتی ایران که با عبور مقتدرانه از سد عبدالمحمد پاپی از آلمان (۹ بر یک)، رضوان آرنات از رومانی (۸ بر صفر) و علیشیر گانیف نایب‌قهرمان نامدار ازبکستانی (۸ بر ۳)، با شایستگی تمام به فینال رسیده بود، برابر «کوتو گومی» ژاپنی یک نمایش رویایی را آغاز کرد. تابلوی نتایج عدد درخشان هفت بر یک را به سود دلاور ایرانی نشان می‌داد؛ فاصله‌ای که در بالاترین سطح کشتی فرنگی به معنای لمس کردن مدال طلا و ایستادن بر بام جهان است. همه منتظر شنیدن سوت پایان، بالا رفتن دست احمدی‌وفا و فریادهای شادی بودند. اما کشتی بی‌رحم‌تر از این حرف‌هاست. در یک غافلگیری محض و در کسری از ثانیه، ژاپنی ناامید که چیزی برای از دست دادن نداشت، در یک حرکت انفجاری با اجرای فن کول‌انداز، احمدی‌وفا را به پل برد. شانه‌های علی با تشک آشنا شد و صدای سوت داور به نشانه ضربه فنی، آب سردی بود بر پیکر کاروانی که خود را برای جشن قهرمانی آماده کرده بود. طلایی که از دست احمدی‌وفا رها شد و روی زمین افتاد، حالا مدال نقره‌ای بود که اگرچه در تابلوی افتخارات ارزشمند است، اما طعم گس حسرت را تا مدت‌ها برای این جوان مستعد به همراه خواهد داشت.

درخشش برق طلای ناب بر سینه فرخی …