صورت‌حساب یک‌میلیارد ‌بشکه‌ای جنگ هرمز

ذخایر نفت و فرآورده‌ها مثل کیسه هوای بازار عمل می‌کنند: وقتی عرضه قطع شود، ضربه را جذب می‌کنند. جهان در ماه‌های گذشته همین کار را کرده است. برداشت نزدیک به یک‌میلیارد بشکه یعنی بازار شوک عرضه را نه با تولید، بلکه با خرج کردن پس‌انداز خود پشت سر گذاشته است. مشکل اینجاست که پس‌انداز بی‌پایان نیست. امین ناصر، مدیرعامل آرامکوی عربستان، هم ماه گذشته گفت کمتر از ۶‌میلیارد بشکه ذخیره تجاری باقی مانده و بخش بزرگ آن عملا در دسترس نیست؛ چون در خطوط لوله، مخازن عملیاتی و کشتی‌ها گیر کرده درحالی‌که بازار در شرایط موجود نیاز مبرم به آنها دارد. به بیان ساده، ذخیره قابل استفاده بسیار کمتر از رقم رسمی است. آژانس بین‌المللی انرژی هم ماه گذشته تصمیم گرفت بیش از ۲۰‌میلیون بشکه دیزل و هر مقدار باقی‌مانده از برداشت اضطراری رکوردی ماه مارس را روانه بازار کند. یعنی حتی ابزار اضطراری هم در حال رسیدن به ته خط است. افزایش سهم هزینه لجستیک

یکی از چشم‌گیرترین ارقام این گزارش، سهم هزینه حمل و لجستیک است که به گفته الجابر از ۵درصد پیش از جنگ به ۳۰درصد بهای هر بشکه رسیده است. این یعنی ۶برابر شدن سهم حمل در قیمت. اگر بهای شاخص برنت را ۱۱۰دلار بگیریم، حدود ۳۳دلار از آن صرف جابه‌جایی می‌شود؛ درحالی‌که پیش‌تر کمتر از ۶دلار بود. این محاسبه تقریبی و بر پایه عددهای خود الجابر است. این رقم تصویر دقیق‌تری از بحران می‌دهد: مشکل فقط کمبود نفت نیست، بلکه گران و کند شدن رساندن آن به مصرف‌کننده است. ما با بحران همزمان عرضه و مسیر روبه‌رو هستیم لذا کرایه حمل نفت روسیه به هند نیز به رکورد تاریخی رسیده است. الگو یکی است: وقتی مسیرها پرخطر شوند، هزینه حمل به اندازه خود نفت تعیین‌کننده می‌شود. چرا دیزل خط مقدم بحران است؟ …