مصاحبه یا کارخانه تولید کلیپ وایرال؟

هفت صبح|  میکروفن‌ها آماده‌اند، نورها تنظیم شده‌اند، دو صندلی روبه‌روی هم قرار گرفته‌اند و مجری لبخندی تحویل دوربین می‌دهد. همه‌چیز برای یک گفت‌وگوی جذاب مهیاست، جز مهم‌ترین عنصر آن؛ حرفی که ارزش شنیدن داشته باشد! کافی است چند دقیقه میان برنامه‌های گفت‌وگومحور شبکه نمایش خانگی و صفحات مجازی بچرخید تا با انبوهی از چهره‌های آشنا مواجه شوید که ظاهراً تصمیم گرفته‌اند رازهای ناگفته یکدیگر را کشف کنند.

 

بازیگری از بازیگر دیگر می‌پرسد، خواننده‌ای خاطره تعریف می‌کند، مهمانی از دوران کودکی‌اش می‌گوید و چند دقیقه بعد، تکه‌ای از همین گفت‌وگو با تیتری جنجالی در اینستاگرام می‌چرخد. برنامه شاید دو ساعت طول بکشد، ولی دستاوردش همان سی ثانیه‌ای است که قرار است وایرال شود. صنعت تازه‌ای شکل گرفته که محصول اصلی‌اش دیگر مصاحبه نیست؛ لحظه‌های قابل برش و انتشار است.

  همه مجری شده‌اند، گفت‌وگو بی‌صاحب مانده است

تب ساخت تاک‌شو چنان بالا گرفته که گویی هر چهره شناخته‌شده‌ای پس از چند سال حضور مقابل دوربین، باید روزی پشت میز اجرا بنشیند. «رُک» با اجرای مجید واشقانی یکی از نمونه‌های این جریان است و شیدا یوسفی نیز به جمع بازیگرانی پیوسته که تجربه اجرای برنامه گفت‌وگومحور را دنبال می‌کنند. اصل ورود بازیگران به اجرا ایرادی ندارد. مسئله از جایی آغاز می‌شود که شهرت، جای مهارت مصاحبه را بگیرد و تصور شود آشنایی با چند چهره سینمایی، برای ساخت برنامه‌ای حرفه‌ای کفایت می‌کند.

 

مصاحبه‌کردن حرفه‌ای مستقل است. مجری باید پژوهش کند، سوال بسازد، پاسخ را بشنود، تناقض را تشخیص دهد و مسیر گفت‌وگو را بدون تحقیر یا تملق پیش ببرد. بسیاری از برنامه‌های تازه، چنین ساختاری ندارند. مهمان می‌آید، چند خاطره تعریف می‌کند، مجری واکنشی اغراق‌آمیز نشان می‌دهد و گفت‌وگو با پرسش‌هایی قابل پیش‌بینی ادامه پیدا می‌کند. حاصل، معاشرتی دوستانه است که دوربین به آن رسمیت داده است.

  مهمان‌های گردشی، خاطرات بازیافتی! …