بازار
میز اول؛ مرحله آشنایی
ساعت پنج عصره. تو یه کافه، دو داستان همزمان در جریانه؛ دو میز، دو کاپ‌کیک و دو دلیل کاملا متفاوت برای سفارش دادن چیزی که قراره در چند دقیقه تموم بشه. میز اول، دختر و پسری نشستن که ظاهراً هنوز در مرحله آشنایی هستن؛ همون مرحله‌ای که آدم برای خوردن آخرین لقمه کیک مجبوری میگه «تو بخور» و بعد امیدواره طرف مقابل حرفشو جدی نگیره.
پسر کاپ‌کیک شکلاتیو سمت دختر می‌گیره و میگه: « این رو برای تو گرفتم.» دختر لبخند نازی میزنه و می‌پرسه: «خودت نمی‌خوری؟» پسر میگه: «چرا، ولی تو بیشتر دوست داری.» این جمله در تاریخ روابط عاشقی بشر، از اون جمله‌هاییه که ممکنه هم نشونه عشق باشه و هم مقدمه یک حساب‌وکتاب دقیق. چون چند دقیقه بعد، وقتی دختر نصف خامه روی کاپ‌کیک‌رو می‌خوره، پسر با نگاهی غمگین به باقی‌مانده شیرینی خیره میشه؛ اما چیزی نمی‌گه. عشق یعنی همین؛ گاهی آدم برای حفظ رابطه، باید از خامه مورد علاقه‌اش هم بگذره.
میز دوم: برنامه‌نویس بی‌اعصاب
میز دوم متعلق به یک برنامه‌نویسه. لپ‌تاپش بازه، از صبح دنبال یک خطای عجیب می‌گرده. قهوه سفارش داده و یک کاپ‌کیک شکلاتی هم کنارش، شاید مغزش بالاخره با او همکاری کنه.هر چند دقیقه یک بار، یک گاز میزنه، به صفحه نگاه میکنه و زیر لب میگه: «نمی‌شه!». باریستا می‌پرسه: «قهوه‌تون سرد شده، چیز دیگه‌ای بیارم؟».
برنامه‌نویس … …
