افت برنت؛ خیز دیزل

مهم‌ترین تحول در سمت عرضه، بازگشت تدریجی خط لوله شرق ـ غرب عربستان است؛ مسیری که می‌تواند بخشی از نفت این کشور را بدون عبور از تنگه هرمز به دریای سرخ و سپس بازارهای جهانی برساند. این خط لوله ظرفیت اسمی حدود ۷‌میلیون بشکه در روز دارد، اما پس از آسیب‌دیدن سه ایستگاه پمپاژ، بازگشت آن به ظرفیت کامل ممکن است ۸ هفته زمان ببرد. بنابراین، بازار فعلا بیش از نفت اضافی واقعی، «امکان دسترسی به نفت» را قیمت‌گذاری می‌کند. این نکته اهمیت زیادی دارد. بازگشایی مسیر شرق ـ غرب به معنای بازگشت کامل صادرات عربستان نیست؛ اما یک ضربه‌گیر مهم در برابر اختلال هرمز ایجاد می‌کند. ریاض نیز همزمان محموله‌های بیشتری را برای پالایشگران آسیایی از مسیرهایی خارج از هرمز عرضه کرده است.

عراق نیز از افزایش صادرات و برنامه افزایش انتقال نفت از مسیر ترکیه خبر داده است. در نتیجه، بازار در حال مشاهده شکل‌گیری مجموعه‌ای از مسیرهای جایگزین است؛ نه بازگشت کامل مسیر اصلی. در سوی دیگر، دیپلماسی به دومین عامل مهم فشار بر قیمت تبدیل شده است. دونالد ترامپ از «بسیار سازنده» بودن مذاکرات با طرف‌های ایرانی سخن گفته و تهران نیز اعلام کرده در صورت کاهش فشار نظامی آمریکا و رفع محاصره بنادرش، می‌تواند تنگه هرمز را ظرف هفت روز بازگشایی کند. این موضع هنوز به توافق یا بازگشت واقعی جریان نفت منجر نشده، اما برای بازار کافی بوده تا بخشی از «حق بیمه جنگ» را از قیمت نفت حذف کند. با این حال، شاید مهم‌ترین پیام بازار نه در قیمت نفت خام، بلکه در بازار فرآورده‌ها دیده شود. حاشیه سود پالایش‌ گازوئیل

 درحالی‌که نفت برنت به زیر ۱۰۰دلار بازگشته، حاشیه سود پالایش‌گازوئیل در اروپا به اوجی کم‌سابقه رسیده است. این واگرایی نشان می‌دهد مساله بازار دیگر صرفا قیمت بشکه خام نیست، بلکه دسترسی به فرآورده، ظرفیت پالایش و مسیرهای تجارت آن نیز به گلوگاه تبدیل شده است. اروپا که برای گازوئیل و سوخت جت به واردات از آمریکا وابستگی بالایی پیدا کرده، اکنون با کاهش عرضه جهانی فرآورده مواجه است. در همین شرایط، پیشنهاد محدودکردن صادرات گازوئیل آمریکا یک پارادوکس جدی ایجاد کرده است. …