دفاع و دیپلماسی به اقتضای منافع ملی

  الهام یوسفی؛ گروه سیاسی /   این دوگانه در نگاه اول ممکن است صرفاً یک اختلاف‌نظر سیاسی درباره نحوه مواجهه با دشمن به نظر برسد، اما وقتی از سطح بحث کارشناسی عبور کرده و به صف‌بندی و تقابل داخلی تبدیل شود، می‌تواند به مسأله‌ای فراتر از یک اختلاف سیاسی تبدیل شود؛ مسأله‌ای که مستقیماً با قدرت کشور برای مدیریت بحران ارتباط پیدا می‌کند. تجربه دو جنگ اخیر و تحولات پس از آن نشان داد که درباره نحوه مواجهه جمهوری اسلامی با آمریکا و چگونگی عبور از بحران، دیدگاه‌های متفاوتی در فضای سیاسی و نخبگانی کشور وجود دارد. در میان این دیدگاه های متفاوت، یک نگاه بر ایستادگی، مقاومت و استفاده از ظرفیت‌های نظامی و به تعبیری «جنگ بی‌پایان» تأکید دارد و معتقد است در برابر فشار و تهدید نباید میدان را واگذار کرد و مذاکره نمی‌تواند جایگزین قدرت بازدارندگی شود. در مقابل، نگاه دیگری با اشاره به هزینه‌های جنگ، فشارهای اقتصادی و محدودیت‌های موجود، بر ضرورت استفاده از مذاکره و دیپلماسی برای کاهش تنش و مدیریت بحران تأکید می‌کند. یعنی بر این باور است که در هر شرایطی باید مذاکره کنیم بدون اینکه اشاره‌ای داشته باشد به اینکه آیا طرف مقابل حاضر به مذاکره و قبول حداقل بخشی از شروط ما هست یا نه.  …