خیابان چگونه کافه و رستوران‌ها را نجات می‌دهد؟

فضاهای غذاخوری خیابانی که در دوران کرونا به راه نجاتی برای بسیاری از رستوران‌ها تبدیل شدند، حالا در شهرهای بزرگ با یک مانع تازه روبه‌رو شده‌اند؛ نه ویروس و تعطیلی، بلکه مقررات شهری و هزینه‌های دریافت مجوز. تجربه نیویورک، لندن و واشنگتن نشان می‌دهد که مدیریت شهری هنوز درگیر یک پرسش اساسی است: خیابان باید تا چه اندازه در اختیار خودرو باشد و چه مقدار از آن می‌تواند به فضای اقتصادی و اجتماعی شهر تبدیل شود؟ به گزارش اکوایران، سازه‌های غذاخوری خیابانی در نخستین ماه‌های همه‌گیری کرونا در بسیاری از شهرهای جهان گسترش پیدا کردند. زمانی که نشستن در فضای بسته خطرناک بود و محدودیت‌های بهداشتی ظرفیت رستوران‌ها را کاهش داده بود، شهرداری‌ها اجازه دادند کسب‌وکارها از جای پارک، حاشیه خیابان و بخشی از فضاهای عمومی برای میز و صندلی استفاده کنند.

آنطور که بخش سیتی لبِ بلومبرگ نوشته، مقررات در آن مقطع ساده بود؛ هدف اصلی جلوگیری از ورشکستگی رستوران‌ها بود. اما سازه‌هایی که قرار بود موقت باشند، خیلی زود به بخشی از زندگی روزمره شهرها تبدیل شدند. بعد از پایان محدودیت‌های کرونا، معادله تغییر کرد. شهرداری‌ها با اعتراض‌هایی درباره اشغال فضای عمومی، دسترسی افراد دارای معلولیت، نظافت، ایمنی و استفاده از خیابان مواجه شدند. در نتیجه، برنامه‌های اضطراری جای خود را به مقررات دائمی دادند. همین مقررات جدید در برخی شهرها آن‌قدر هزینه و پیچیدگی ایجاد کرد که بخشی از رستوران‌ها ترجیح دادند از فضای خیابانی صرف‌نظر کنند. تجربه نیویورک

نیویورک یکی از روشن‌ترین نمونه‌هاست. در اوج برنامه غذاخوری خیابانی این شهر حدود ۱۲ هزار کسب‌وکار مشارکت داشتند، اما اکنون فقط حدود هزار و ۶۰۰ رستوران مجوز دارند. یکی از دلایل کاهش استقبال، فصلی بودن برنامه بود. رستوران‌ها فقط از اول آوریل تا پایان نوامبر اجازه داشتند سازه خیابانی خود را فعال نگه دارند. بنابراین هر سال باید سازه را نصب، دوباره باز و سپس انبار می‌کردند. «لینکلن رستلر»، عضو شورای شهر نیویورک، می‌گوید همین هزینه نصب، برچیدن و انبار کردن برای بسیاری از رستوران‌های محلی آن‌قدر زیاد بود که حضور در برنامه دیگر توجیه اقتصادی نداشت. …