بر خلاف نماینده رسمی ایران، فیلم مجید مجیدی در اسکار 2027 شانس خوبی دارد

عصر ایران ؛ نهال موسوی - دو روز پیش «غذای نیمروز» مجید مجیدی جایزه بهترین فیلم سی‌ویکمین جشنواره بوسان را برد. فیلم در رقابت با دوازده فیلم آسیایی دیگر، به انتخاب هیأتی هفت‌نفره به ریاست ژانگ ییمو، برنده شد. 

این جایزه امسال معنایی تازه دارد: آکادمی اسکار قوانین بخش بین‌المللی را بازنگری کرده و برنده جایزه اصلی شش جشنواره‌ی منتخب، از جمله بوسان، حالا می‌تواند مستقل از انتخاب کمیته‌ی ملی کشورش وارد رقابت شود. بوسان تنها جشنواره‌ی آسیایی در این فهرست است.

نتیجه این شد که ایران در اسکار ۲۰۲۷ دو نماینده دارد: یکی فیلمی که روز آخر مهلت و با ادای تکلیف معرفی شد، و دیگری فیلمی که خودش در را باز کرد.

در یادداشتی چندی قبل نوشتیم که «سرزمین فرشته‌ها» ساخته بابک خواجه‌پاشا، کیفیتش هرچه باشد، به دلیل نبود پشتوانه‌ی بین‌المللی و پخش‌کننده‌ی آمریکایی شانسی ندارد. اگر همان منطق را وارونه کنیم به فیلم مجیدی می‌رسیم، فیلمی که دست‌کم یک چیز را دارد که آن یکی ندارد: تأییدی مستقل از بیرون.

این تأیید کم نیست. بوسان از سال‌ها پیش جشنواره‌ی مهمی بود و حالا فدراسیون بین‌المللی تهیه‌کنندگان فیلم آن را در ردیف جشنواره‌های بسیار مهمی چون کن، برلین، ونیز، ساندنس و تورنتو قرار داده است. 

گویا فیلم مجیدی درباره‌ی معلمی روستایی است که زیر فشار نیازهای متفاوت شاگردان خردسال و بزرگ‌سالش، اخلاق و تعادل خود را از دست می‌دهد. یعنی قصه‌ای کوچک و انسانی، همان چیزی که در سینمای مجیدی همیشه جواب داده است. اسکار با فیلم ضعیف جلو نمی‌رود. کمپین می‌تواند فیلم خوب را بالا ببرد، ولی فیلم بد را نه، و اینجا دست‌کم نشانه‌هایی از کیفیت هست.

سابقه‌ی خود مجیدی هم سرمایه بزرگی است. «بچه‌های آسمان» نزدیک سی سال پیش به جمع 5 نامزد نهایی اسکار رسید و در نهایت به «زندگی زیباست» بنینی باخت. بعدها اصغر فرهادی با «جدایی نادر از سیمین» و «فروشنده» دو بار اسکار را به ایران آورد و ثابت شد این مسیر برای فیلم ایرانی بسته نیست. اما همه‌ی این‌ها در فضایی بود که با فضای سیاسی و رسانه‌ای امروز تفاوت دارد. 

مجیدی آخرین بار با فیلم «خورشید» نماینده‌ی رسمی ایران در دوره‌ی نود و سوم بود، ولی آن فیلم به فهرست نهایی نرسید. پس نام مجیدی برای آکادمی آشناست، اما آشنا بودن به‌تنهایی کافی نیست. …