بازار
دیپلماسی ایرانی: «من یک شکست‌خورده‌ام، و شما مرا چنین ساخته‌اید»، این را بیل کلینتون در ژانویه ۲۰۰۱ به یاسر عرفات گفت، پس از آنکه رهبر فلسطینی بهترین پیشنهاد صلحی را که فلسطینیان احتمالاً از یک دولت اسرائیلی دریافت کرده بودند، رد کرد.
از آن زمان تاکنون، خاورمیانه رؤسای‌جمهور آمریکایی را سردرگم و آزرده کرده است. یک جنگ نابخردانه در عراق ریاست‌جمهوری جورج دابلیو. بوش را تحت‌الشعاع قرار داد. باراک اوباما که به‌طور عمده به‌خاطر مخالفت اولیه‌اش با جنگ جورج بوش انتخاب شده بود، اما مجبور شد نیروها را مجدداً به عراق بفرستد تا با ظهور داعش مقابله کند. خروج نادرست جو بایدن از افغانستان محبوبیت او را آسیب زد و نحوه برخورد او با نبرد غزه جنگ داخلی در صفوف دموکرات‌ها را شعله‌ور کرد که هنوز فروکش نکرده است.
و اکنون جنگ دونالد ترامپ در ایران به‌شدت محبوبیت او را خدشه‌دار کرده است و هیچ نشانه‌ای از پایان آن دیده نمی‌شود.
هر رئیس‌جمهور روی خروج حساب می‌کند
هر رئیس‌جمهوری از زمان جورج دابلیو. بوش که وارد کاخ سفید شده با این امید آمده که ریسک‌ها و هزینه‌های آمریکا در خاورمیانه را محدود کند. با تنگ‌تر شدن منابع مالی در داخل کشور و افزایش هزینه محدود کردن جاه‌طلبی‌های چین، هدف کاهش حضور آمریکا در خاورمیانه جذاب‌تر میشود.
آرزوی خروج قابل فهم است. در طول نسل گذشته، بار تعهدات آمریکا در این منطقه افزایش یافته است. از زمان ویتنام بیش از نیم قرن است که ایالات متحده فراتر از خاورمیانه، جنگ جدی انجام نداده است. در خاورمیانه، ما جنگ خلیج ۱۹۹۱، جنگ ۲۰۰۱–۲۱ افغانستان، جنگ ۲۰۰۳–۱۱ عراق، مداخله در لیبی در ۲۰۱۱، نبرد با داعش، و اکنون جنگ ایرانِ ترامپ در سال ۲۰۲۶ را تجربه کرده‌ایم.
وابستگی به نفت از بین نرفته است …
