حق بی‌هدف‌بودن در شهر؛ از «نقطه داغ» پلیس تا پاتوق جوان‌ها | آخرین خبر

 راه‌رفتن بدون مقصد. ایستادن کنار دوستان. نشستن در میدان یا گذراندن چند ساعت در مرکز خرید بی‌آنکه چیزی بخریم. چیزهایی که در زندگی روزمره چندان عجیب نیستند، سال‌هاست موضوع پژوهش‌های شهری‌اند. نتیجه بسیاری از این مطالعات یکسان نیست، اما یک نکته در آنها تکرار می‌شود: شهر فقط برای کسانی نیست که مقصدی دارند، بخشی از زندگی شهری درست در همین وقت‌های بی‌برنامه شکل می‌گیرد. نوورا پیری، پژوهشگر مطالعات شهری، مدتی با ۱۰ دختر ۱۲ و ۱۳‌ساله در سان‌فرانسیسکو همراه شد. دخترها بخشی از وقت آزادشان را در مرکز خرید می‌گذراندند، می‌چرخیدند، ویترین‌ها را نگاه می‌کردند، حرف می‌زدند، می‌نشستند و دوباره راه می‌افتادند. خریدن همیشه موضوع اصلی نبود. پیری برای کاری که آنها می‌کردند تعبیر جالبی به کار برد: «فعالانه هیچ کاری‌ نکردن». زندگی این دخترها بیشتر روزهای هفته برنامه داشت؛ مدرسه بود و تکلیف و کلاس و برنامه خانواده. وقت آزاد یعنی همان چند ساعتی که لازم نبود از قبل معلوم باشد کجا می‌روند و چه خواهند کرد. می‌توانستند وسط راه نظرشان را عوض کنند، بیشتر بمانند یا به‌جای دیگری بروند. چیزی که از بیرون ممکن بود «ول‌گشتن در مرکز خرید» دیده شود، برای آنها یکی از معدود ساعت‌هایی بود که برنامه‌اش دست خودشان بود. پیری با نمونه کوچکی کار کرده و خودش هم هشدار داده تجربه این ۱۰ دختر را نمی‌توان به همه نوجوانان تعمیم داد. اما یک نکته در کار او مهم است: حتی امکان پرسه‌زدن بین همه به یک اندازه تقسیم نشده است. سن، جنسیت، طبقه و رنگ پوست می‌تواند تعیین کند چه کسی ساعت‌ها جایی بچرخد و کسی کاری به کارش نداشته باشد و چه کسی زودتر زیر نگاه دیگران برود.

پاتوقی که پلیس «نقطه داغ» می‌دید …