شورش معیشت؛ چگونه اقتصاد دستوری، مجارستان را بلعید؟ | چرا کارگران و دانشجویان مجارستان علیه حکومت کمونیستی برخاستند؟

به گزارش اقتصادنیوز، آسیه اسدپور در شماره 653 هفته نامه تجارت فردا نوشت: سه‌شنبه ۲۳ اکتبر ۱۹۵۶، انجماد چندساله مجارستان در امتداد کرانه دانوب در هم شکست. 20 هزار نفر از دانشجویان دانشگاه پلی‌تکنیک بوداپست، دوشادوش استادان و مردم، سکوت خیابان‌ها را شکستند و به‌سوی بنای یادبود ژنرال یوزف بِم، قهرمان نبردهای ۱۸۴۸، راهپیمایی کردند.

معترضان پرچم‌های ملی سه‌رنگ (قرمز، سفید و سبز) در دست داشتند که نشان داس و چکش کمونیستی با قیچی از کانون آن بریده شده بود؛ پرچمی میان‌تهی که نماد گسست جامعه از ساختار حاکم و نفی اقتدارگرایی مسکو بود، هرچند حزب کارگران مجارستان (MDP) و پلیس امنیتی (‌ÁVH) تا آخرین ساعت‌ها وقوع آن را انکار می‌کردند. مقامات حزبی می‌پنداشتند که با انحصار رسانه‌ها و مهار سندیکاهای کارگری، رخوتی ابدی بر شهر حاکم کرده‌اند؛ اما با فرارسیدن شب، سیل جمعیت در برابر ساختمان رادیو، پارلمان و میدان قهرمانان به مرز ۲۰۰ هزار نفر رسید.

همزمان در مجاورت پارک شهر، کارگران با مشعل‌های اکسیژن و سیم‌بکسل‌های صنعتی، پایه‌های تندیس برنزی استالین را بریدند و آن را بر کف خیابان کوبیدند، چنان‌که تنها چکمه‌های خالی تندیس روی سکو جا ماند و روزنامه منچستر گاردین آن را نه‌تنها سقوط یک مجسمه که فروپاشی اقتدار نمادین استالینیسم در اروپای شرقی نامید.

اعلامیه‌ای که در پی آن، نیویورک‌تایمز فردای آن روز با تیتر «فراخواندن نیروهای شوروی برای سرکوب ناآرامی‌های بوداپست»، جهان را از تصمیم کرملین و نیکیتا خروشچف برای اعزام ستون‌های زرهی باخبر کرد؛ تصمیمی که خیابان‌های پایتخت را ظرف چند روز به میدان رویارویی خونین تانک‌ها بدل کرد و ارتباطات مخابراتی شهر را با جهان خارج قطع کرد. رخدادی که دیگر ناگهانی و فقط یک خشم خیابانی نبود. زجر عمومی …