خطر ساده‌انگاری در سیاست خارجی - سایت خبری اقتصاد پویا

اقتصاد پویا / سرویس اقتصاد سیاسی- امارات متحده عربی دیگر آن کشور کوچک حاشیه خلیج فارس نیست که بتوان نقش و جایگاه آن را صرفاً با درآمدهای نفتی، بلندپروازی‌های سیاسی یا رقابت با همسایگان منطقه‌ای توضیح داد. این کشور طی سال‌های گذشته با اتخاذ راهبردی چندلایه، توانسته است جایگاه خود را در معادلات اقتصادی، تجاری، مالی و امنیتی جهان تثبیت کند و به یکی از بازیگران اثرگذار در پیوند میان اقتصاد جهانی و تحولات منطقه‌ای تبدیل شود. با این حال، به نظر می‌رسد بخشی از نگاه سیاسی در ایران همچنان با تصویری قدیمی از امارات شکل گرفته است؛ تصویری که این کشور را عمدتاً یک شیخ‌نشین ثروتمند با منابع مالی گسترده و جاه‌طلبی‌های منطقه‌ای می‌بیند. چنین برداشتی اگرچه بخشی از واقعیت را منعکس می‌کند، اما برای شناخت ابعاد واقعی قدرت امارات کافی نیست. کریمی/ آنچه امروز در ساختار سیاسی و اقتصادی این کشور مشاهده می‌شود، حاصل سال‌ها سرمایه‌گذاری هدفمند، توسعه زیرساخت‌های تجاری، جذب سرمایه خارجی، گسترش شبکه‌های مالی و ایجاد پیوندهای گسترده با اقتصادهای بزرگ جهان است. امارات توانسته است از موقعیت جغرافیایی خود در جنوب خلیج فارس به‌عنوان یک مزیت راهبردی استفاده کند و با تبدیل شدن به مرکز مهم حمل‌ونقل، تجارت، خدمات مالی و سرمایه‌گذاری، نقشی فراتر از اندازه جغرافیایی و جمعیتی خود به دست آورد. به همین دلیل، مواجهه با این کشور نیازمند بازنگری جدی در تحلیل‌های سیاسی و اقتصادی است. مسئله فقط رقابت دو کشور در حوزه نفوذ منطقه‌ای نیست، بلکه باید دید امارات در چه ساختاری از تقسیم کار اقتصاد سیاسی جهانی قرار گرفته و چگونه توانسته است منافع خود را با شبکه‌ای از قدرت‌های اقتصادی و سیاسی پیوند بزند. نادیده گرفتن این واقعیت می‌تواند به خطای محاسباتی در سیاست خارجی ایران منجر شود؛ خطایی که هزینه آن تنها در روابط دوجانبه باقی نمی‌ماند و ممکن است بر موقعیت تجاری، اقتصادی و ژئوپلیتیکی کشور نیز تأثیر بگذارد.

فراتر از یک شیخ‌نشین نفتی؛ امارات چگونه قدرت ساخت؟ …