[احمد شعبانی] خانه‌ای ماندگار برای علم

در این دوره، مراکز علمی و پژوهشی مهمی ازجمله پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران (۱۳۶۵)، پژوهشگاه شیمی و مهندسی شیمی ایران (۱۳۶۸) و پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست‌فناوری (۱۳۶۰) بنیان نهاده شدند. مسئولیت احداث و راه‌اندازی «مرکز تحقیقات شیمی و مهندسی شیمی ایران» که بعدها به «پژوهشگاه شیمی و مهندسی شیمی ایران» ارتقا یافت، به استاد پایمرد پژوهش، دکتر سیدمحمد بلورچیان از چهره‌های برجسته و اثرگذار علم شیمی در ایران (۱۴۰۵-۱۳۱۲) که ریاست شورای عالی انجمن شیمی و مهندسی شیمی را نیز بر عهده داشت، سپرده شد.

استاد بلورچیان با پشتوانه سال‌ها تجربه گران‌سنگ علمی در عرصه ملی، به‌ویژه در دانشگاه تبریز و تجربه بین‌المللی در فرانسه و نیز با شناختی عمیق از ظرفیت‌های عظیم ایران در حوزه نفت و گاز و صنایع متعدد پتروشیمی، به‌دنبال ایجاد نهادی پژوهشی بود که بتواند علم را به فناوری و فناوری را به تولید و ثروت‌آفرینی پیوند دهد. رویکرد او، تربیت پژوهشگر، افزایش زنجیره ارزش و بهره‌وری، ایجاد اشتغال، توسعه فناوری‌های بومی و تولید ثروت دانش‌بنیان بود. بر همین اساس، او با الگوبرداری از تجربه‌های موفق انستیتوی شیمی ماکس پلانک در آلمان و مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه (CNRS)، پایه‌گذار پژوهشگاهی بزرگ، جامع و کم‌نظیر در حوزه شیمی و مهندسی شیمی در ایران و منطقه شد که میان پژوهش، صنعت و نیازهای ملی پیوند برقرار می‌کرد و از جامع‌ترین و مجهزترین مراکز تحقیقاتی کشور شد.

هدف بنیادین این پژوهشگاه، از زبان استاد بلورچیان، مؤسس پژوهشگاه، چنین بود: «بومی سازی فناوری شیمی و مهندسی شیمی، فراهم کردن زمینه همکاری بهتر پژوهشگران در قالب تیم‌های تحقیقاتی، نهادینه کردن تحقیقات مشترک تیمی با سایر دانشگاه‌ها، صنایع، مراکز پژوهشی و اشاعه فرهنگ تحقیقات مشترک ملی و بین‌المللی با الگوبرداری از انستیتوی شیمی ماکس پلانک و مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه».  …