هفت‌خوان دشمنی؛ علت هراس صهیونیسم جهانی از روح تمدنی ایران

این خصومت، یک پدیده‌ی سطحی سیاسی یا حاصل صرفاً یک انقلاب خاص نیست، بلکه حاصل برخورد دو «هستی تمدنی» است. در این یادداشت، با رویکردی لایه‌شناسانه، از پوسته به هسته نفوذ می‌کنیم تا ثابت کنیم آنچه صهیونیسم را به وحشت انداخته، نه موشک و پهپاد، که «روح تمدنی ایرانی» است.

این دشمنی، هفت لایه دارد که همچون هفت‌خوانی اسطوره‌ای، دلیل کینه‌ی پایان‌ناپذیر علیه ایران را توضیح می‌دهند.

لایه‌ی نخست، خوی تمدنی ایرانیان است. صهیونیسم در بنیاد خود، یک ایده‌ی سیاسی مدرن است که مشروعیتش را از روایتی خاص از تاریخ باستان و یک قومیت جعل کرده است. در مقابل، ایران کشوری نیست؛ یک «تداوم تمدنیِ ۲۵۰۰ ساله» است.

این استمرار تاریخی، به ایرانیان یک «عزتِ نفسِ ذاتی» و یک «نگاه جهان‌وطنانه» بخشیده که در برابر ایده‌ی «قوم برگزیده» قد عَلَم می‌کند. ایران، ملغمه‌ای از اقوام با یک روح مشترک است؛ این وحدت در عین کثرت، عملاً نظریه‌ی نژادپرستانه‌ی صهیونیسم را به سخره می‌گیرد.

آن‌ها از این می‌ترسند که الگوی هم‌زیستی ایرانی، بدیل جذاب‌تری برای ملت‌های خاورمیانه باشد و این، نخستین گناه تاریخی ماست.

لایه‌ی دوم، زورناپذیری ایرانیان است. تاریخ ایران، روایت تسلیم‌ناپذیری است. یونانی‌ها، اعراب مسلمان، مغول‌ها و ترک‌ها به این سرزمین آمدند، اما در نهایت این مهاجمان بودند که در فرهنگ ایرانی هضم شدند، نه بالعکس. این خاصیت «چکش‌خواریِ فرهنگی همراه با شکست‌ناپذیری هویتی»، در قاموس صهیونیسم که به حذف فیزیکی و انقیاد کامل غیرخودی می‌اندیشد، قابل درک نیست. ایرانیان هر تازیانه را می‌خورند، اما زانو نمی‌زنند و این «انعطاف مقاوم»، دیوانه‌کننده است. پروژه‌ی تحریم و فشار حداکثری، دقیقاً با هدف شکستن همین اراده‌ی زورناپذیر طراحی شده و شکست خورده است. …