گوردون نیوفلد، روانشناس و نظریهپرداز حوزه رشد کودک، با همکاری گبور مته، پزشک و نویسنده شناختهشده، در این کتاب تلاش میکند یکی از مسائل عمیق والدگری مدرن را توضیح دهد: چه اتفاقی میافتد وقتی کودک به جای اینکه برای جهتگیری عاطفی و ارزشی خود بیشتر به بزرگسالان زندگیاش تکیه کند، به همسالانش روی میآورد؟
کتاب نخستین بار در سال ۲۰۰۴ منتشر شد؛ زمانی که شبکههای اجتماعی هنوز به شکل امروزی وجود نداشتند. بعدها با توجه به تغییرات دنیای دیجیتال، بخشهایی به آن افزوده شد و در ویرایش ۲۰۲۴ نیز فصل تازهای درباره رابطه میان دلبستگی، جهتگیری به همسالان و سلامت روان کودکان اضافه شد.
اما اهمیت کتاب تنها در هشدار درباره دوستان و همسالان نیست.
پیام عمیقتر آن این است:
کودک برای رشد سالم، به یک رابطه عمیق، امن و قابل اعتماد با بزرگسالانی نیاز دارد که بتواند به آنها تکیه کند، از آنها جهت بگیرد و در لحظات دشوار به آنها بازگردد. گوردون نیوفلد و گبور مته چه میگویند؟
گوردون نیوفلد بیش از پنج دهه درباره رشد کودک، دلبستگی و روانشناسی رشد کار کرده و رویکرد او بر پیوند میان نظریه دلبستگی و فرایند رشد کودک استوار است.
گبور مته نیز پزشک و نویسندهای است که بخش مهمی از آثارش به رابطه میان تجربههای کودکی، دلبستگی، استرس و سلامت روان اختصاص دارد.
ترکیب نگاه این دو نویسنده باعث شده «بازپسگیری فرزندان» فقط یک کتاب درباره «لجبازی کودکان» یا «چگونه فرزند حرفشنو داشته باشیم» نباشد.
کتاب میخواهد مسئله را یک لایه عمیقتر بررسی کند:
اصلاً چرا کودک باید بخواهد از والدش پیروی کند؟
و پاسخ نویسندگان این است: …
