[امیرحسین نادری] شیپور جنگ نتانیاهو، این بار از سر گشاد!

سرنوشت جیب شهروند ایرانی و سبد هزینه‌های رأی‌دهنده آمریکایی، ناگهان به تصمیمی گره می‌خورد که ممکن است هزاران کیلومتر دورتر در تل‌آویو گرفته شود. این تصویر ملموس، دقیقاً همان واقعیتی است که زیر پوست اختلاف عمیق میان مستأجر کاخ سفید و نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی جریان دارد.

برای درک این اختلاف، ابتدا باید بدانیم که در اتاق فکر رژیم صهیونیستی چه می گذرد. بنیامین نتانیاهو باور دارد که توقف درگیری‌ها فقط به ایران فرصت می‌دهد توان نظامی خود را بازسازی کند. بنابراین، او می‌خواهد قبل از اینکه کفه ترازو بیشتر به ضرر رژیم صهیونیستی سنگینی کند، با یک «ضربه اول» کار را تمام کند. اما مساله اینجاست که اگر جنگ شروع شود، فاجعه برای تل‌آویو از لحظه‌ای آغاز می‌شود که می‌فهمد ماشه‌ای را که کشیده، دیگر نمی‌تواند متوقف کند.این تصمیم خطرناک، ریشه در اخبار اخیر دارد.

روزنامه «فایننشال تایمز» گزارش داد که ارتش رژیم صهیونیستی برای یک حمله همه‌جانبه به زیرساخت‌های انرژی و حیاتی ایران در اواسط مهرماه آماده شده بود. هرچند نتانیاهو خیلی زود این گزارش را تکذیب کرد، اما خبرهای پی‌درپی در رسانه‌هایی مانند رویترز و پایگاه خبری آکسیوس نشان داد میان آمریکا و رژیم صهیونیستی بر سر زمان این حمله - مخصوصاً قبل از انتخابات نیمه آبان‌ماه در آمریکا – اختلاف جدی وجود دارد.

منطق نتانیاهو ساده اما خام است: او فکر می‌کند یک ضربه ناگهانی و سنگین، تهران را مجبور می‌کند شروط آمریکا را بپذیرد.اما این محاسبه یک اشتباه بزرگ دارد؛ اشتباهی که تغییر نگاه در دستگاه تصمیم‌گیری ایران را نادیده گرفته است. تهران از مرحله پاسخ‌های نمادین و کنترل‌شده عبور کرده است. تجربه تقابل‌های اخیر به ایران ثابت کرد که بازگشت به میز دیپلماسی بدون تحمیل یک هزینه دردناک به دشمن، امنیت ملی کشور را تضمین نمی‌کند. در نگاه جدید، ایران هرگونه حمله تازه را یک درگیری محدود نمی‌بیند، بلکه آن را نبردی بزرگ‌تر می‌داند که باید به طرف مقابل ثابت کند «آغاز جنگ به معنای کنترل نتیجه آن نیست».

هدف ایران از این نگاه جدید سه چیز است: وارد کردن خسارت جدی به توان نظامی دشمن، گرفتن جرئت تکرار حملات در آینده، و از همه مهم‌تر کشاندن هزینه جنگ به بخش‌هایی که اقتصاد غرب نتواند آن را نادیده بگیرد. در اینجا، جغرافیا به بزرگ‌ترین سلاح تبدیل می‌شود. …