گفتگوی خواندنی با عوامل و بازیگران نمایش «بیایید برای هم یک اسم انتخاب کنیم»

هفت صبح، بابک نبی/ فاطمه برزویی|  گاهی وقت‌ها فقط دلمان می‌خواهد یک گوشه تاریک و امن پیدا کنیم، بنشینیم و بدون اینکه کسی نگاهمان کند یا قضاوتمان کند، حرف بزنیم؛ از بغض‌هایی که تلنبار شده، از رویاهایی که رها کرده‌ایم و از آن دوراهیِ لعنتی و همیشگیِ این روزهایمان: «بمانیم یا برویم؟» نمایش «بیایید برای هم یک اسم انتخاب کنیم» دقیقا همین گوشه تاریک و امن است.

خسرو نقیبی و گروهش، سالن تئاتر را از یک فضای رسمی که فقط باید در آن بی‌صدا نشست و تماشا کرد، به یک دورهمی بزرگ و یک «تراپی دسته‌جمعی» تبدیل کرده‌اند تا بتوانیم روی زخم‌های مشترکمان با هم بخندیم و گریه کنیم. در روزگاری که خیلی از ما ترجیح می‌دهیم برای فرار از واقعیت به کمدی‌ها پناه ببریم، این نمایش دست مخاطب را می‌گیرد و او را با مهربانی، درست وسط واقعیت‌های زندگی‌اش می‌نشاند. اینجا تماشاگران دیگر فقط بیننده نیستند؛ آدم‌هایی‌اند که لابه‌لای دیالوگ‌ها، یک‌باره سکوتشان می‌شکند، از رازهای سی‌ساله‌شان می‌گویند، به هم دلداری می‌دهند و مسیر قصه را عوض می‌کنند.

  صحنه‌ای برای شنیدن قصه‌های ناگفته

تئاتر همیشه خط‌کشی مشخصی میان جهان بازیگر و صندلی‌های تاریک تماشاگر داشته است، اما در نمایش «بیایید برای هم یک اسم انتخاب کنیم»، این مرز امن کاملا رنگ باخته است. سعید زارعی روی صحنه فقط یک دیالوگ‌گوی صرف نیست؛ او شنونده قصه‌هایی است که شاید هیچ‌گاه جای دیگری گفته نشوند. او روبه‌روی ما نشسته تا از تجربه‌ای بگوید که در آن، هنر با واقعیت‌های عریان زندگی گره می‌خورد.

تسلط بر بداهه‌های صحنه

زارعی درباره چالش بازی در یک اثر تعاملی نگاه جالبی دارد: «برای شخص من تفاوت بنیادی با یک تئاتر روتین ندارد؛ چون همه‌چیز بخشی از پروسه تمرین است. هر اتفاقی که در بخش تعاملی بیفتد و هر واکنشی که از سمت مردم ببینیم، در نهایت آن را به مسیر اصلی قصه برمی‌گردانیم.» او معتقد است این ساختار به اقتضای تمرین‌ها، هرگز از چارچوب خارج نمی‌شود.

 

طغیان پس از ۳۸ سال زندگی مشترک …