چین چگونه چین شد؟ - حکمرانی هوشمند

رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند، با بررسی روند تبدیل چین به یکی از قدرت‌های تأثیرگذار علمی و اقتصادی جهان، نقش همکاری میان دانشگاه‌ها، اندیشکده‌ها و ساختار اجرایی دولت را در این تحول برجسته دانست و گفت: چین با طراحی یک الگوی مشارکتی و ایجاد ارتباط میان تولید دانش، سیاست‌گذاری و اجرای برنامه‌های ملی، توانست ظرفیت علمی خود را در خدمت توسعه اقتصادی و صنعتی قرار دهد.

سیدطه‌حسین مدنی در گفت و گو با ایسنا، با اشاره به شرایط اقتصادی چین در سال ۱۹۴۹ و هم‌زمان با آغاز دوره حکمرانی مائو اظهار کرد: چین در آن مقطع از جمله کشورهای بسیار فقیر جهان به شمار می‌رفت و بخش گسترده‌ای از جمعیت آن با فقر مطلق دست‌وپنجه نرم می‌کرد.

وی ادامه داد: پس از درگذشت مائو، اصلاحات و سیاست‌های اقتصادی دنگ شیائوپینگ و سپس اقدامات جیانگ زمین، زمینه بهبود شرایط اقتصادی این کشور را فراهم کرد. در ادامه نیز با تداوم برنامه‌های توسعه‌ای در دوره جیانگ زمین و شی جین‌پینگ، چین به‌تدریج مسیر تبدیل شدن به یک قدرت علمی و اقتصادی را در پیش گرفت.

رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند با بیان اینکه یکی از ویژگی‌های مهم این روند، پیوند دادن علم با نیازهای توسعه‌ای کشور بود، افزود: چین توانست از اقتصادی متکی بر وسعت جغرافیایی، نیروی کار ارزان و ذخایر گسترده طبیعی و معدنی فاصله بگیرد و به جایگاهی برسد که در تولید محصولات پیشرفته و گسترش مرزهای دانش و فناوری در سطح جهانی نقش‌آفرینی کند.

مدنی خاطرنشان کرد: این تحول محدود به یک صنعت یا حوزه خاص نبود و طیف وسیعی از بخش‌های علمی و فناورانه را دربر گرفت. به‌گونه‌ای که چین در زمینه‌هایی مانند فناوری اطلاعات، رباتیک، صنعت ریلی، خودروهای برقی، تجهیزات تولید و انتقال انرژی، مواد پیشرفته و زیست‌فناوری به یکی از بازیگران مهم جهان تبدیل شد.

وی با اشاره به اولویت‌های چین در دوره جدید توسعه اظهار کرد: این کشور در کنار تلاش برای تقویت جایگاه بین‌المللی و بهبود شاخص‌های اقتصادی، دستیابی به موقعیت برتر علمی جهان را نیز دنبال کرد. در این مسیر، موضوعاتی مانند نوآوری، ارتقای کیفیت محصولات، توسعه سبز، اصلاح ساختارهای اقتصادی و تقویت سرمایه انسانی مورد توجه ویژه قرار گرفت.

جایگاه اندیشکده‌ها در ترسیم مسیر توسعه چین …