این تصویر، روایت پنجاهویکمین سالروز تأسیس اورژانس پیشبیمارستانی در ایران بود؛ سالگردی که برای برخی، بیش از آنکه جشن باشد، مرور خاطراتی بود که هنوز زندهاند. حتی اورژانسیها هم هنگام پخش فیلم نجات یک کودک توسط همکارانشان، بار دیگر اشک ریختند؛ انگار هر مأموریت، با تمام سختیها و اضطرابهایش، دوباره پیش چشمشان جان میگرفت.
از یک حادثه تا تولد ۱۱۵
۵۱ سال پیش، هیچکس نمیدانست صدای آژیرهایی که قرار است روزی برای مردم ایران معنای «امید» داشته باشند، از دل یک حادثه تلخ متولد خواهند شد. سال ۱۳۵۴، سقف یکی از سالنهای انتظار فرودگاه مهرآباد تهران فرو ریخت. تعدادی از مردم کشته و مجروح شدند، اما در آن روز سیستم از پیش طراحیشدهای برای امدادرسانی و انتقال مجروحان وجود نداشت. همان حادثه تلنگری شد برای شکلگیری نظام فوریتهای پزشکی در کشور و بعدها اورژانس ۱۱۵.
حالا، پنج دهه بعد، همان مجموعه به شبکهای گسترده از خدمات فوریتهای پیشبیمارستانی تبدیل شده است؛ شبکهای که از کلانشهرها تا دورافتادهترین نقاط کشور حضور دارد و در سالهای اخیر، بهویژه در بحرانها و جنگها، یکی از نخستین گروههایی بوده که خود را به محل حادثه رسانده است.
در یک سال گذشته که جنگ سختیهای زیادی را برایشان به همراه داشت اما ۴۵۰ دستگاه آمبولانس و ۱۶۲ دستگاه موتورلانس خریداری و توزیع شده، ۳۵ خودروی فرماندهی عملیاتی به ناوگان اضافه شده و ۱۱۱ پایگاه اورژانس راهاندازی شده است. ساخت فضای فیزیکی ۵۵ پایگاه، ساخت و تکمیل ۳ ستاد مرکزی اورژانس و آشیانه بالگرد و راهاندازی یک پایگاه هوایی در خور و بیابانک، از دیگر اقداماتی است که در این مراسم به آنها اشاره شد. …
