هندسه‌ی بن‌بست در کنست؛ ۷۷ سال ناکامی در کسب اکثریت و ترفند‌های نتانیاهو برای قفل کردن قدرت

انتخابات در اسرائیل نه یک رقابت دموکراتیک سرراست با اعلام سریع برنده و بازنده، بلکه آغاز یک شطرنج فرساینده بر سر قواعد قانون اساسی و چانه‌زنی‌های پنهان است. کل قلمرو تحت کنترل این رژیم بر اساس «قانون انتخابات کنست (مصوب ۱۹۶۹)» یک حوزه‌ی انتخابی واحد محسوب می‌شود. شهروندان به اشخاص رأی نمی‌دهند، بلکه برگه‌ی رأی حاوی نام فهرست احزاب را به صندوق می‌اندازند. هر حزبی که موفق شود از حدنصاب انتخاباتی—که طبق اصلاحیه‌ی سال ۲۰۱۴ از ۲ درصد به ۳.۲۵ درصد افزایش یافت—عبور کند، متناسب با سهم خود از آرای کل کشور، صندلی‌های ۱۲۰ نفره‌ی کنست را اشغال می‌کند. این سیستم تناسبی بسته به این معناست که حاکمیت همواره در اسارت ائتلاف‌های ناهمگون، باج‌دهی‌های مالی و سیاسی به احزاب کوچک مذهبی و فرسایش ساختاری قرار دارد و دستیابی به عدد ۶۱، تنها خط مرز میان بقا و فروپاشی سیاسی است.

«قانون پایه‌ی دولت» (Basic Law: The Government) جدول زمانی سفت‌وسختی را برای فرآیند استقرار کابینه ترسیم کرده است. پس از تأیید نهایی آرا توسط کمیته‌ی مرکزی انتخابات، رئیس‌جمهور (در حال حاضر اسحاق هرتزوگ) طی حداکثر هفت روز میزبان هیئت‌های تمام احزاب راه‌یافته به پارلمان می‌شود تا توصیه‌ی رسمی آنان برای نامزد نخست‌وزیری را دریافت کند. طبق ماده ۷ این قانون، رئیس‌جمهور هیچ الزام حقوقی ندارد که مأموریت را به رهبر بزرگ‌ترین حزب بسپارد؛ نماد بارز این قاعده در انتخابات فوریه‌ی ۲۰۰۹ رقم خورد، جایی که شیمون پرز به‌رغم پیروزی ۲۸ کرسی تسیپی لیونی (حزب کادیما)، مأموریت را به بنیامین نتانیاهو (حزب لیکود با ۲۷ کرسی) واگذار کرد، زیرا بلوک راست حامی او پرتعدادتر بود. فرد منتخب در مهلت نخست، ۲۸ روز فرصت دارد وزرا را تعیین و توافق‌نامه‌های ائتلافی را نهایی کند؛ فرصتی که طبق ماده ۸، با صلاحدید رئیس‌جمهور می‌تواند تا ۱۴ روز دیگر تمدید شود (مجموعاً حداکثر ۴۲ روز). …