اما در نقطه مقابل، افرادی هستند که نه مسئولیتی درباره مردم دارند، نه احساس مسئولیت میکنند؛ فضای درهمپیچیده کنونی را با فضای انتخاباتی اشتباه گرفته و در مسیری موازی حرکت میکنند.
در حال حاضر حسن روحانی زیر ضربه جریان رادیکال داخلی قرار دارد به این دلیل که گفت اگر قرار است ۲۰ سال دیگر هم با قدرتها بجنگیم، در این باره به نظر مردم رجوع شود. موضوعی که برخلاف برداشت تندروها، بسیار ریشهای و کلیدیتر از برگزاری رفراندوم، آن هم در موضوعی مانند جنگ و صلح است. ادامه جنگ با قدرتهای بزرگ جهانی برای ۲۰ سال دیگر، الزاماً به معنی درگیری مستقیم نظامی و امنیتی نیست؛ به این معناست که آیا سیاستهای تقابل همهجانبه را بدون توجه به امکانات، ظرفیتها و آسیبهایی که به کشور وارد شده، باید ادامه دهیم، یا نه. سؤال کلیدیتر نیز این است که آیا این وضعیت در تعلیق امکان ادامه دارد، یا نه؟
به حسن روحانی نیز مانند تمام رؤسای دولتهای پس از انقلاب، انتقاداتی جدی وارد است. از جمله به عملکرد دولت او در بحران بنزینی سال ۱۳۹۸ و رخداد اعتراضی دیماه ۱۳۹۶. در حال حاضر نیز جریان تندرو تلاش میکند با تأکید بر عملکرد شخصی روحانی، اصل طرح این مطالبه را زیر سؤال ببرد. در حالی که رجوع به نظر مردم، بهخصوص در چنین شرایطی، یک مطالبه صحیح است. در فضای حکمرانی، هیچ قانون یا سیاستی نیست که قابلیت تغییر نداشته باشد. در قانون اساسی ایران، شرایط برگزاری همهپرسی چند ماده تصریح شده و قانونی نیز در سال ۱۳۶۸ برای امور اجرایی برگزاری رفراندوم به تصویب رسید و مورد تأیید شورای نگهبان قرار گرفت. …
