«من شهردارم»؛ نماد حکمرانی مشارکتی و پیشران گذار تهران

به گزارش همشهری آنلاین، در این میان، طرح «من شهردارم» با تکیه بر بودجه‌ریزی مشارکتی و ایجاد ارتباط مستقیم میان اولویت‌های شهروندان و تصمیم‌های برنامه‌ای و بودجه‌ای شهرداری، به یکی از برجسته‌ترین نمادهای حکمرانی مشارکتی در پایتخت تبدیل شده است. علی علاءالدینی، مدیرکل برنامه‌ریزی، بودجه و کنترل عملکرد شهرداری تهران، معتقد است ظرفیت راهبردی این طرح تاکنون کمتر از منظر تحول در معماری حکمرانی شهری مورد توجه قرار گرفته است. به اعتقاد وی، «من شهردارم» را می‌توان یکی از پیشران‌های گذار از الگوی سنتی شهرداری به نسل جدیدی از مدیریت شهری دانست که از آن با عنوان «شهرداری ۲.۰» یاد می‌شود؛ نسلی که در آن شهروندان علاوه بر دریافت خدمات، در شناخت مسائل، تعیین اولویت‌ها و بررسی نتایج اداره شهر نقش‌آفرینی می‌کنند.

شما معتقدید طرح «من شهردارم» دارای یک ظرفیت راهبردی است که تاکنون کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این ظرفیت چیست؟

به اعتقاد من، برای شناخت اهمیت واقعی «من شهردارم» باید آن را فراتر از یک طرح مشارکت‌گیری یا سازوکار انتخاب پروژه‌های محلی بررسی کنیم. آنچه در این طرح اهمیت دارد، صرفاً تعداد مشارکت‌کنندگان یا تعداد پروژه‌هایی که مردم درباره آنها اظهارنظر کرده‌اند نیست؛ بلکه ظرفیت آن برای تغییر تدریجی شیوه تصمیم‌گیری و رابطه شهرداری با شهروندان است.

البته باید به یک نکته مهم توجه کنیم. مشارکت مردم در اداره امور شهر، محدود به طرح «من شهردارم» یا حوزه بودجه‌ریزی نیست. امروز در بخش‌های مختلف شهرداری تهران، متناسب با ماهیت مأموریت‌ها، تلاش می‌شود از ظرفیت مشارکت شهروندان در شناسایی مسائل، ارائه پیشنهادها، بهبود خدمات، فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی، مسائل محلات و سایر امور شهری استفاده شود. بنابراین، مشارکت مردمی یک رویکرد فراگیر در مدیریت شهری است و نباید آن را به یک طرح یا یک فرایند خاص محدود کرد.

اما در میان این فعالیت‌ها، «من شهردارم» جایگاهی متمایز پیدا کرده است. دلیل آن هم روشن است؛ زیرا این طرح با بهره‌گیری از منطق بودجه‌ریزی مشارکتی، امکان اثرگذاری نظر شهروندان بر اولویت‌های پروژه‌ای و تصمیم‌های مرتبط با تخصیص منابع را فراهم می‌کند. به همین دلیل، می‌توان گفت «من شهردارم» قله و نماد برجسته مشارکت شهروندان در اداره شهر تهران شده است. …