وقتی نرم‌افزارهای کسب‌وکار از هم جدا می‌شوند؛ هزینه پنهان رشد دیجیتال شرکت‌ها - پیوست

فرض کنید ویزیتور یک شرکت پخش، پس از مراجعه به مشتری، سفارش جدیدی را در نرم‌افزار موبایل خود ثبت می‌کند. در ظاهر، فرایند سفارش‌گیری به شکل دیجیتال انجام شده است؛ اما اگر اطلاعات این سفارش به سیستم حسابداری شرکت منتقل نشود، کار هنوز تمام نشده است. واحد فروش یا حسابداری باید اطلاعات را دوباره وارد کند تا سفارش در فرایندهای مالی و انبارداری شرکت قابل استفاده باشد.

در چنین شرایطی، شرکت از یک نرم‌افزار جدید استفاده می‌کند، اما بخشی از فرایند همچنان دستی باقی مانده است. این همان مسئله‌ای است که در بسیاری از کسب‌وکارها با گسترش ابزارهای دیجیتال دیده می‌شود: افزایش تعداد سیستم‌ها، بدون آنکه ارتباط مؤثری میان آن‌ها شکل گرفته باشد.وقتی دیجیتالی شدن به معنای دوباره‌کاری است

بسیاری از شرکت‌ها با هدف سرعت بخشیدن به فعالیت‌های خود، برای هر نیاز جدید یک نرم‌افزار یا ابزار جداگانه تهیه می‌کنند. سیستم حسابداری، نرم‌افزار فروش، ابزار مدیریت ارتباط با مشتری، سامانه سفارش‌گیری و برنامه‌های مورد استفاده کارکنان می‌توانند هرکدام بخشی از فعالیت شرکت را پوشش دهند.این انتخاب در ابتدا منطقی به نظر می‌رسد. زیرا هر ابزار برای حل یک مسئله مشخص طراحی شده است. اما با افزایش تعداد سیستم‌ها، مسئله تازه‌ای شکل می‌گیرد. اطلاعات چگونه میان آنها جابه‌جا می‌شود؟

اگر سفارش مشتری در یک نرم‌افزار ثبت شود، موجودی در سیستم دیگری قرار داشته باشد و اطلاعات مالی در نرم‌افزار حسابداری نگهداری شود، نبود ارتباط مناسب میان این ابزارها می‌تواند به ایجاد چند نسخه متفاوت از یک اطلاعات منجر شود.پیامد این وضعیت فقط افزایش زمان ورود داده‌ها نیست. احتمال خطای انسانی بیشتر می‌شود، پیگیری وضعیت سفارش دشوارتر خواهد شد و مدیران برای تهیه گزارش‌های قابل اتکا باید اطلاعات چند بخش را با یکدیگر تطبیق دهند. …