چگونه مته‌‌حفاری باعث ناپدید شدن یک دریاچه شد؟

به گزارش تابناک؛ روز ۲۰ نوامبر ۱۹۸۰، روی آب‌های دریاچه‌ی پنیور (Lake Peigneur) در ایالت لوئیزیانا، همه‌چیز نوید یک روز کاری خسته‌کننده و معمولی را می‌داد. پنیور در آن زمان پهنه‌ی آبی آرام و کم‌عمقی بود که عمیق‌ترین نقطه‌اش در حالت عادی به‌زحمت به سه متر می‌رسید.

در حاشیه‌ی دریاچه، ماهیگیران محلی تورهایشان را آماده می‌کردند و کمی آن‌طرف‌تر، باغ گیاه‌شناسی جزیره‌ی جفرسون با درختان کهنسالش منظره‌ای چشم‌نواز ساخته بود. اما در میان این قاب آرام طبیعت، سازه‌ای فلزی و زمخت خودنمایی می‌کرد؛ یک سکوی عظیم حفاری اکتشافی نفت متعلق به شرکت برادران ویلسون که با قرارداد شرکت مشهور تکزاکو به آنجا آورده شده بود.

حوالی ساعت ۶ صبح، خدمه‌ی سکوی حفاری متوجه مشکلی فنی شدند. مته‌ی ۳۵٫۵ سانتیمتری آن‌ها در عمق تقریباً ۳۷۰ متری (حدود ۱٬۲۲۸ فوت) زمین گیر کرد. البته گیرکردن مته در عملیات حفاری اتفاق عجیبی نیست؛ کارگران باتجربه می‌دانستند که با کمی تلاش و تغییر فشار می‌توانند مته را آزاد کنند و به کار ادامه دهند. اما هرچه تلاش کردند، مته تکان نخورد.

ناگهان صدای چند ضربه‌ی بلند و غیرطبیعی از اعماق لوله‌ها به گوش رسید. پیش از آنکه کسی بتواند منشأ صدا را پیدا کند، کل سکوی عظیم حفاری شروع به کج‌شدن کرد.

صداهای خردشدن فلز و انحراف خطرناک سازه، معنایی جز تخلیه‌ی فوری نداشت. کارگران با عجله اتصال بارج‌هایی را که سکو را مهار کرده بودند؛ بریدند و سوار بر قایق‌ها به سمت ساحل امن گریختند. بعد از فاصله‌ای دورتر، به محل سکو خیره شدند تا شاهد اتفاقی باشند که از نظر فیزیکی و منطقی تقریباً ناممکن به نظر می‌رسید. درست زیر بستر دریاچه، ۵۵ معدنچی در شبکه‌ای عظیم از تونل‌های نمکی مشغول کار بودند

سکوی عظیم حفاری نفت، با تمام تجهیزات سنگین و دکل بلندش، درون دریاچه‌ای که تنها سه متر عمق داشت، کاملاً فرورفت و در کمال ناباوری ناپدید شد. هیچ‌کس نمی‌فهمید چه اتفاقی می‌افتد، دریاچه به‌اندازه‌ای عمیق نبود که بتواند چنین سازه‌ای را در خودش پنهان کند. اما ترسناک‌ترین قسمت ماجرا هنوز شروع نشده بود. …