آخرین اخبار - موسسه اوج

این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.

از بسیاری جهات، این شکاف آشناست. اما با ادامه پروژه دولت دوم ترامپ در راستای واژگونی نظم جهانی ایجاد شده پس از جنگ جهانی دوم، بحث‌های درون هر اردوگاه حداقل به اندازه اختلافات میان آنها اهمیت دارد. اگر اختلافات عمده سیاست خارجی حزب (بر سر آینده نظم بین‌المللی، اسرائیل، هوش مصنوعی، چین و اقتصاد جهانی) اکنون توسط نامزدهای احتمالی، مقامات پیشین و متفکران برجسته به بحث گذاشته نشود و به رأی‌دهندگان فرصت داده نشود تا انتخابی آگاهانه میان گزینه‌های منسجم داشته باشند، سال اول یک دولت دموکرات می‌تواند در میان تردید، دودستگی و درگیری‌های داخلی به هدر برود. بنابراین، دموکرات‌ها باید بدانند که در هر یک از این پرسش‌ها در چه جایگاهی قرار دارند، میانه‌روها و ترقی‌خواهان در کجا به هم می‌رسند و تیزترین مرزهای اختلاف کجاست. ترقی‌خواهان چه می‌خواهند؟

هر سه رئیس‌جمهور دموکرات از زمان پایان جنگ سرد، نسخه‌ای از نظم بین‌المللی به رهبری ایالات متحده را به عنوان سنگ بنای سیاست خارجی خود قرار داده‌اند. اما اگرچه لحن جو بایدن، رئیس‌جمهور سابق، با شعار نمادین «آمریکا بازگشته است»، به احیای آن نظم پس از ترامپ اشاره داشت، اما بایدن مانند یک احیاگرِ سنتی حکومت نکرد. برای دولت بایدن، که من در آن خدمت کردم، تشدید رقابت استراتژیک با چین و روسیه و ظهور چالش‌های مشترکی مانند همه‌گیری کووید، نشان‌دهنده فروپاشی بیرونی دوران قدیم بود که تغییرات اساسی در استراتژی ایالات متحده را ایجاب می‌کرد. بایدن سیاست اقتصادی خارجی را از تجارت آزاد و جهانی‌شدن به سمت سیاست صنعتی، انعطاف‌پذیری و رهبری فناوری تغییر داد و با قاطعیت بیشتری نسبت به اسلاف دموکرات خود در برابر پکن و مسکو ایستاد. …