شمس العماره بنایی زیبا مربوط به دوره قاجار در تهران است که نماد ترکیب سبک معماری ایرانی و اروپایی است.

ناصرالدین شاه قاجار در دوران ولیعهدی خود نقاشی ای کشیده که علاقه و استعداد هنری او را روشن می کند؛ این نقاشی یکی از آثار برجای مانده از دوران کودکی و نوجوانی او در تبریز است.

راسخون/ در نیمه‏ی دوم دوران سلطنت ناصرالدین شاه قاجار، عده‏ای از خارجیان تقاضای امتیاز بهره‏برداری از معادن و سایر منابع کشور را نمودند. نخستین و مهم‏ترینِ آن‏ها، امتیازی بود که به موجب آن، انحصار ساختمان راه آهن، استخراج معادن و تاسیس بانک ملی به بارون جولیوس دو رویتر سرمایه‏دار انگلیسی اعطا شد.

راسخون/ نخستین کوشش ایرانیان برای پیوستن به کنوانسیون‌های بین‌المللی در مورد تشکیلات بین‌المللی صلیب سرخ به دوران پادشاهی ناصر‌الدین شاه قاجار باز می‌گردد. ایران در زمان حکومت او و در دسامبر سال ۱۸۷۴/شوال ۱۲۹۱ ، کنوانسیون مصوب ۱۸۶۴ ژنو را پذیرفت. اما عملاْ برای دهها سال پس از این تاریخ هیچگونه اقدام

میرزا مهدی خان معمار برای 6 ماه و به روایتی  تا 7 سال ناپدید می گردد تا این که دستگیر می شود.

کاخ گلستان 2 آشپزخانه داشت یکی در داخل محوطه که مخصوص شاه و نزدیکان بود و یکی در بیرون حصار ارگ یعنی در خیابان احمدشاهی که جهت زنان و خدمه فعالیت می نمود.

ناصرالدین شاه یک سوگلی داشت به نام عایشه خانم که در ایام جدایی برای وی نامه‌های عاشقانه می‌نوشت. دو فقره از آن را اینجا می‌خوانید.

ناصرالدین شاه باغ وحشی احداث کرده بود و شیری در آن داشت که بسیار دوستش می‌داشت اما پس از چندی باخبر شد که نگهبانان، غذای شیر را می‌دزدند.

رکنا:داستان بزرگ‌ترین سرقت تاریخی جهان، با ریشه‌ای ایرانی، به دوره قاجار بازمی‌گردد؛ زمانی که امتیاز حفاری‌های باستان‌شناسی به فرانسوی‌ها داده شد. آن‌ها با کاروان‌ها و کشتی‌های حامل سررستون‌ها و آثار سنگین، هزاران اثر باستانی ایران را به پاریس منتقل کردند و به‌طور یک‌طرفه سهم ایران را نادیده گرفتند.

رکنا:داستان بزرگ‌ترین سرقت تاریخی جهان، با ریشه‌ای ایرانی، به دوره قاجار بازمی‌گردد؛ زمانی که امتیاز حفاری‌های باستان‌شناسی به فرانسوی‌ها داده شد. آن‌ها با کاروان‌ها و کشتی‌های حامل سررستون‌ها و آثار سنگین، هزاران اثر باستانی ایران را به پاریس منتقل کردند و به‌طور یک‌طرفه سهم ایران را نادیده گرفتند.

ناصرالدین‌شاه قاجار در خاطرات روز سه‌شنبه ۸ رجب ۱۲۸۷ (۱۲ مهر ۱۲۴۹) نوشت: امروز باید رفت قره‌دای، ملک حسین‌خان سرتیپ پسر علی‌خان. شش فرسنگ راه بود. صبح برخاسته سوار اسب شدم. از رودخانه قازان‌چای گذشته، با وجود خشکسالی پنج شش سنگ آب داشت.