دختری که زبان آدم‌ها را فراموش کرد، گل‌ها چطور نجاتش دادند؟

به گزارش خبرنگار مهر، در جهان ادبیات معاصر، برخی آثار فراتر از یک سرگرمیِ ساده، به مثابه ابزاری برای واکاوی دردهای نهفتۀ اجتماعی عمل می‌کنند. رمان «زبان گل‌ها» (The Language of Flowers)، نخستین اثر ونسا دیفن‌باخ، نویسنده آمریکایی، یکی از همین آثار است که از زمان انتشار در سال ۲۰۱۱، توانسته است با تکیه بر استعاره‌های طبیعی و لحنی بی‌پروا، مخاطبان بسیاری را در سراسر جهان با خود همراه کند.

این کتاب که به بیش از ۴۰ زبان ترجمه شده، تنها یک داستان عاشقانه کلاسیک نیست؛ بلکه بازخوانیِ عمیقی است از چگونگیِ بقا در جهانِ بی‌رحمِ مدرن و پرسشِ همیشگی انسان درباره «امکان بخشش». دیفن‌باخ در این رمان، زبانِ فراموش‌شدۀ گل‌ها را نه به‌عنوان یک تزئینِ رمانتیک، بلکه به مثابه زبانی برای بیان حقایق ناگفتنی در جوامع انسانی به کار گرفته است.

ویکتوریا جونز؛ در جست‌وجوی خانه ای در میان گلبرگ‌ها

داستان با محوریت «ویکتوریا جونز»، دختری هجده‌ساله آغاز می‌شود که تمام کودکی و نوجوانی خود را در میانِ دیوارهای سرد سیستم فرزندخواندگی ایالت متحده و پرورشگاه‌های متعدد گذرانده است. اما او جایی برای رفتن ندارد و شب ها را در یک پارک به صبح می رساند؛ پارکی که ویکتوریا در آن، باغچه ای کوچک برای خود به وجود می آورد. خیلی زود، گل فروشی محلی استعداد او را کشف می کند و ویکتوریا می فهمد که قادر است با انتخاب گل برای افراد، به آن ها کمک کند. اما اتفاقی اسرارآمیز باعث می شود ویکتوریا به کمبود اصلی خود در زندگی بیندیشد. او محصولِ سیستمی است که در ظاهر برای حمایت ایجاد شده، اما در عمل، روحِ کودکان را در هاله‌ای از تنهایی و بی‌اعتمادی رها می‌کند. برای ویکتوریا، جهانِ پیرامون سرشار از تهدید است و رسیدن به سن هجده سالگی، نه به معنای آزادی، که به معنای رها شدن در خلأ بی‌خانمانی است. …