این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
اقتصاد پویا / سرویس اقتصاد- اقتصاد دیجیتال در سالهای اخیر به یکی از مهمترین مسیرهای ایجاد اشتغال، کارآفرینی و رشد اقتصادی تبدیل شده است؛ اقتصادی که برخلاف بسیاری از بخشهای سنتی، الزاماً به سرمایههای سنگین، زمین و ساختمان یا تجهیزات گسترده نیاز ندارد و میتواند برای نیروی انسانی متخصص، بهویژه فارغالتحصیلان دانشگاهی، فرصتهای تازهای ایجاد کند. با این حال، در ایران میان ظرفیت موجود در جامعه دانشگاهی و میزان حضور زنان در بخشهای فناورانه و مدیریتی اقتصاد دیجیتال فاصله قابلتوجهی دیده میشود؛ فاصلهای که به گفته کتایون سپهری، عضو هیئتمدیره سازمان ملی کارآفرینی، باید آن را نه فقط یک مسئله اجتماعی، بلکه یک موضوع اقتصادی و مرتبط با بهرهوری نیروی انسانی دانست. دانیال امینی/ سپهری با اشاره به اینکه بیش از ۶۰ درصد فارغالتحصیلان دانشگاهی را زنان تشکیل میدهند، تأکید کرده است که این سهم در استفاده از فناوری اطلاعات، مشاغل مدیریتی حوزه IT و اقتصاد دیجیتال دیده نمیشود و حضور مردان در این بخشها بهمراتب بیشتر است. همین گزاره یک پرسش مهم را پیش روی سیاستگذاران قرار میدهد: اگر بخش بزرگی از سرمایه انسانی تحصیلکرده کشور را زنان تشکیل میدهند، چرا بخش قابلتوجهی از این سرمایه در اقتصاد دیجیتال بالفعل نمیشود؟پاسخ به این پرسش را نمیتوان صرفاً در میزان تحصیلات جستوجو کرد. دانشگاه میتواند دانش و مدرک ایجاد کند، اما ورود به بازار کار به مجموعهای از عوامل دیگر مانند دسترسی به فرصت شغلی، محیط کاری مناسب، امکان ارتقای شغلی، دسترسی به شبکههای حرفهای، امنیت شغلی، امکان کار انعطافپذیر و دسترسی به سرمایه برای راهاندازی کسبوکار وابسته است. در واقع، فاصله میان «تحصیلکردگی» و «مشارکت اقتصادی» همان نقطهای است که بخشی از ظرفیت زنان در آن متوقف میشود.مدرک دانشگاهی، تضمین حضور اقتصادی نیست …
