دلنوشته‌ای خواندنی برای روز جهانی آگاهی از استرس

هفت صبح، علی سجادی | ما ایرانیا اصولاً استرس نداریم. شایدم اصلاً نمی دونیم استرس چی هست. استرس برای کسایی هست که چیزی به نام اوقات فراغت دارن، زندگیشون زیادی آرومه و نمی‌دونن آخر هفته دو روزه برن استانبول یا دبی برای انجام آزمایش چک آپ. ما فقط گاهی صبح که از خواب بیدار می‌شیم، با دیدن قیمت‌ها چند ثانیه به سقف خیره می‌مونیم؛ یا وقتی پیامک بانک میاد، قبل از باز کردنش وصیتنامه مونو تو ذهنمون می‌نویسیم. اینا که استرس نیست؛ فقط بخشی از برنامه روزانمونه!

 

میدونید اولین چهارشنبه‌‌ ماه نوامبر به‌عنوان روز جهانی آگاهی از استرس شناخته میشه؛  دقیقا 4 نوامبر روز آگاهی از استرسه، اما باید یک نکته را روشن کنم: ما با استرس مشکلی نداریم؛ استرسه که با ما مشکل داره و دست از سرمون برنمی‌داره.مثلاً صبح با آرامش از خانه بیرون می‌زنم. هنوز به سر کوچه نرسیده که یه پیام از مدیرمون میاد: «سلام، وقتی رسیدی یه تماس بگیر، یه موضوع کوچیک هست.» همین «موضوع کوچیک» می‌تونه از یک اشتباه تایپی تا خبر تعدیل از شرکت متغیر باشه.

 

تمام مسیرو حدس می‌زنم که چه گندی زدم، یا چه دستوریو فراموش کردم یا کدوم جمله رو هفته گذشته تو جلسه با لحن ناشایست گفتم. به محل کار که می‌رسم، مدیر می‌گه: «چیزی نیست، فقط می‌خواستم بدونم فایل رو فرستادی؟» آخ آخ آره بابا فایلو فرستادم، اما فشار خونمون دیگه به حالت اولیه برنمی‌گرده.

 

یا مثلاً می‌خوام کمی به خودم برسم و برای آخر هفته یه برنامه‌ سفر بزارم. هنوز مقصدو انتخاب نکردم که قیمت بلیت و هتلو که می‌بینم. برنامه سفر به‌سرعت به برنامه پیاده‌روی تو پارک محله تغییر می‌کنه. اونجا هم وقتی قیمت یه فنجون قهوه رو می‌بینم، ترجیح می‌دم از طبیعت لذت ببرم و به آب‌خوری عمومی فکر کنم. اسمشو هم می‌زارم … …