بازار
درگذشت حمید علیدوستی همزمان جامعه ورزشی و هنری را در غم و اندوه فرو برد. او متعلق به نسلی از فوتبالیست هایی بود که قرابت چندانی با فضای امروز حاکم بر فوتبال نداشت. نسلی که التزام شأن بیش از این که به نتیجه و هیاهو و نان و نام باشد، به فلسفه ورزش و رقابت و اخلاق بود. مردی بی حاشیه که همه تمرکزش بر توانمندی های ذاتی اش بود و علیرغم رویاپردازی های اغلب فوتبالیست ها برای پوشیدن پیراهن سرخابی ها، و علیرغم اشتیاق سرخابی ها برای جذب او توانست بر وسوسه های معمول غلبه و تمام عمر فوتبالی خود را اغلب به تیم های بی طرفدار یا کم طرفدار وفادار بماند.
درگذشت او اما متفاوت از یک خبر ساده بود، حتی فراتر از مرگ یک اسطوره در مستطیل سبز. شاید برای اولین بار باشد که درگذشت یک فوتبالیست آن هم نه با کارنامه معمولی و حتی کمتر از ان با واکنشی اینچنین گسترده از سوی جامعه ورزش و هنر و مردم عادی روبرو می شود. تاکید دارم نسبت او با ترانه علیدوستی را نادیده و فراموش کنیم، هر چند در میزان محبوبیت همزمان پدر و دختر در روح جمعی جامعه بی تاثیر نبوده و نخواهد بود.
با این حال وجوه شخصیتی و در واقع شخصیت چند وجهی حمید علیدوستی بسا فراتر از تصویری است که در ذهن بخشی از علاقمندان فوتبال و طیف کوچکی از جامعه هنری نقش بسته است. از این رو می توان او را فراتر از آنچه درباره او می دانیم و نمی دانیم بازخوانی و جایگاه اجتماعی او را واکاوی داوری کنیم. تردید ندارم بخش مهمی از داده ها درباره وجوه متنوع و مختلف شخصیت علیدوستی طی همین چند ساعت و یک روز بعد از درگذشت او رسانه ای شده است.
این حجم از داده ها طی این بازه زمانی کوتاه بی شک برای جامعه فوتبالی و هنری غافلگیرکننده است. و به طرح پرسش های قابل تاملی از این جنس که علیدوستی فوتبالیست ظاهرن فراموش شده برای چند نسل پیش و گمنام برای نسل امروز علاقمند به فوتبال آن هم در این زمانه و دیار چه دخل و ربط و نسبتی با نیچه و بتهوون و رمان و جامعه شناسی و سینما و اینگمار برگمان و توت فرنگی های وحشی و انس با گیتار و چالش با مرگ و فلسفه زندگی داشته باشد. آن هم در روزگاری … …
