بازار
او سال‌هاست که یاد گرفته است «من» را در انتهای لیست اولویت‌ها قرار دهد. او در واقع یک «مدیر بحران» است که در لباس یک مادر و همسر، هر روز جنگی را برای آرامش خانه می‌برد. او هرگز برای خودش لباس نخرید چون فرزندش به کفش جدید نیاز داشت؛ هرگز به رویاهای تحصیلی‌اش فکر نکرد چون فرزندش باید در بهترین مدرسه می‌خواند.
اما حالا، یک تلنگر ساده همه چیز را زیر سوال برده است: آخرین فرزند هم ازدواج کرده و از خانه رفته است. در اتاق‌ها بسته شده، لباس‌های شستنی کم شده و صدای خنده‌ها جای خود را به یک سکوت سنگین و خفقان‌آور داده است. حالا او در میان همین دیوارهای آشنا، در حالی که دست‌هایش دیگر کاری برای انجام دادن ندارد، با یک سوال مهم و ویرانگر روبه‌رو شده است: «من، خودم، کجای این زندگی هستم؟»
این وضعیت، در روانشناسی به پدیده «آشیانه خالی» معروف شده است؛ اما در واقعیت، این پدیده چیزی فراتر از یک اصطلاح است. این یک «سقوط آزاد» است از دنیای «مورد نیاز بودن» به دنیای «فراموش شدن».
وقتی نقش‌ها، هویت را می‌بلعند
گوهر یسنا انزانی، روانشناس، در همین رابطه در خصوص بحران یاد شده از روندی می‌گوید که بسیار خطرناک‌تر از یک غم ساده است. او معتقد است آنچه در میانسالی بر سر این زنان می‌آید، یک «اضطراب وجودی» عمیق است؛ اضطرابی که ریشه در سالها «به تعویق انداختنِ خود» دارد.
وی در تحلیل خود می‌گوید: «داستان حس پوچی و بیهودگی، یکی از عمیق‌ترین تجربه‌های روان‌شناختی است. این زنان سالها برای همسر، فرزند، والدین و حتی برای حفظ ساختار خانواده زندگی کرده‌اند. آن‌ها در مسیر زندگی، هویت خود را در قالب نقش‌های دیگران تعریف کرده‌اند: مادرِ خوب، همسرِ فداکار، دخترِ مسئولیت‌پذیر و حلالِ مشکلات.»
…
