بازار
دارنده ۲۰ عنوان قهرمانی بالاترین سطح فوتبال انگلیس و فاتح سه لیگ قهرمانان اروپا، با قرار گرفتن در فاصله یک‌امتیازی قعر جدول وارد فیفا دی نوامبر شد. تیمی که در یک بازه زمانی ۲۲ ساله بدترین رتبه‌اش در پایان فصل سومی بود، حالا نیم‌دهه است که بالاتر از جایگاه سوم را ندیده، در رتبه تحقیرآمیز هجدهم جدول جا خوش کرده و بحث‌های مربوط به سقوطش به چمپیونشیپ شوخی نیست.
یونایتد با ۱۵ بازیکن در اسکواد فعلی که هر کدام دست‌کم ۵۰ میلیون دلار خرج روی دست باشگاه گذاشته‌اند، به تیمی تبدیل شده که به نظر می‌رسد حتی خودش هم از یک برد در لیگ برتر شگفت‌زده می‌شود. بعد از تساوی ۴ بر ۴ خانگی مقابل استون‌ویلا، که شیاطین سرخ دو بار با اختلاف دو گل عقب افتادند و نتیجه را مساوی کردند، هیچ نشانه‌ای از شادی روی در چهره بازیکنان دیده نمی‌شد.
برای تیمی که چند روز پیش در لیگ قهرمانان با کامبکی رویایی رم را شکست داده بود این وضعیت واقعا عجیب است. در این تیم هیچکس بلد نیست به لحظات مثبت واکنش نشان دهد. بازیکنان شبیه به کسانی رفتار می‌کنند که مدام در حالت دفاعی و آماده فرار هستند و آرامش روانی‌شان را گم کرده‌اند.
روی نیمکت، مایکل کریک نشسته است. اسطوره‌ای از دوران طلایی سر الکس که شخصیت دوست‌داشتنی‌اش نتوانسته بر کمبودهای فنی و تاکتیکی سرپوش بگذارد. هواداران مانده‌اند که از چه کسی بیشتر دلخور باشند: مدیرانی که این اسکواد نامتوازن را بستند و سکان هدایت را به کریک سپردند، یا بازیکنانی که در زمین ناپدید می‌شوند و مربی خود را در برزخ تنها می‌گذارند.
از زمان خداحافظی سر الکس فرگوسن، این باشگاه با فهرستی از سرشناس‌ترین مربیان جهان شکست خورده است. مربیانی که اگر امروز دور هم جمع شوند و یک پادکست بسازند، پرشنونده‌ترین برنامه دنیا خواهد شد. دو مربی سابق آنها یکی همین روزها رئال مادرید را به صدر جدول لیگ قهرمانان اروپا رسانده و آن دیگری میلان را مدعی قهرمانی در سری آ کرده. یکی دیگر هم تیمی را در جمع چهار تیم برتر انگلیس هدایت می‌کند.
بحران یونایتد در ذهن‌ها است نه در پاها …
