تعدیل برنامه‌ها با تورم

پس از چند سال افزایش شدید قیمت‌ها، این فروض دیگر مانند قبل قابل‌اتکا نیستند. شاهد اینکه همین پژوهش نشان می‌دهد تنها ۵۲درصد مطمئن‌ هستند پس‌اندازشان تا پایان عمر کفاف می‌دهد. بخشی مهمی از ماجرا اینجاست که تورم نسبت به اوایل دهه کاهش یافته، اما هزینه‌ بسیاری از مخارج روزمره همچنان بالاست و قیمت‌ها هنوز در حال افزایش هستند. این می‌تواند میان آنچه بازنشستگان و افراد در آستانه‌ بازنشستگی‌ قبلا انتظار داشتند خرج کنند با هزینه‌ واقعی سبک زندگی‌ امروز آنها، شکاف قابل‌توجهی ایجاد کند. گران‌شدن کالا‌ها و خدمات در دوران بازنشستگی ذات نامتناسبی دارد؛ چون فرصت کمتری برای جبران این افزایش‌ها با افزایش درآمد اشخاص وجود دارد. با این حال، تورم لزوما به معنای بازنگری کامل در برنامه بازنشستگی افراد نیست، بلکه به این معناست که بعضی از فرض‌هایی که برنامه بر آنها بنا شده است، باید دوباره بررسی شود.

تورم از چند مسیر بر وضعیت مالی  بازنشستگی اثر می‌گذارد و اثر آن نیز به صورت‌حساب سوپرمارکت و قبض برق محدود نمی‌شود. در بلندمدت، تورم همه‌چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد؛ از میزانی که باید پس‌انداز کنید تا سرعت برداشت از سبد دارایی‌تان. نیاز به پس‌انداز بیشتر

یکی از بزرگ‌ترین خطرهای تورم، فرسایش تدریجی قدرت خرید است. اگر قیمت‌ها به‌طور میانگین سالی ۳درصد بالا بروند، کالایی که امروز ۵۰هزار دلار می‌ارزد، ۱۰سال دیگر حدود ۶۷هزار دلار ارزش خواهد داشت.

این موضوع در تعیین هدف پس‌انداز بازنشستگی اهمیت دارد. کسی که چند سال پیش‌نیاز بازنشستگی‌اش را بر پایه‌ هزینه‌ سالانه‌ ۶۰هزار دلار حساب کرده است، شاید نتیجه بگیرد که با قیمت‌های امروز، پس‌انداز پیشین دیگر همان سبک زندگی مورد انتظار را تامین نمی‌کند. بنابراین بهتر است هزینه‌های مورد انتظار بازنشستگی را هر از گاهی با قیمت‌های روز دوباره حساب کرد و به برآوردهای سال‌ها قبل تکیه نکرد. کسانی که هنوز شاغلند، برای پر کردن شکاف احتمالی ممکن است لازم باشد سهم مشارکتشان در حساب‌های بازنشستگی را بالا ببرند، بازه‌ پس‌انداز را بلندتر کنند یا بخش‌های دیگر برنامه را تغییر دهند. تغییر برداشت‌ها   …