چرا بعضی آدم ها درد دل هایشان را به ChatGPT می گویند، نه به آدم های زندگی شان؟

به گزارش رکنا، چند لحظه بعد وارد ChatGPT می شود. به صفحه خالی نگاه می کند و می نویسد: می توانم چیزی بهت بگویم که به هیچ کس نمی توانم بگویم؟ شاید این صحنه برای خیلی ها آشنا باشد. آدم هایی که در طول روز با ده ها نفر حرف می زنند، سر کار می روند، خرید می کنند، جواب پیام می دهند و حتی در شبکه های اجتماعی حضور دارند، اما وقتی شب می شود و همه چیز ساکت می شود، احساس می کنند هیچ کس را ندارند که بتوانند با او حرف بزنند. اینجا یک سؤال جدی شکل می گیرد: چرا بعضی آدم ها ترجیح می دهند با یک هوش مصنوعی حرف بزنند تا با آدم های واقعی زندگی شان؟ چرا گفتن بعضی حرف ها به یک ماشین آسان تر از گفتن شان به آدم هاست؟

در یک رابطه انسانی، وقتی حرف می زنیم فقط با کلمات خودمان روبه رو نیستیم. نگاه طرف مقابل را هم می بینیم، سکوتش را می شنویم، حالت صورتش را می خوانیم و از واکنش او می فهمیم که حرفمان چه اثری گذاشته است. همین موضوع برای بعضی آدم ها می تواند ترسناک باشد. ممکن است فرد از قضاوت شدن بترسد. ممکن است قبلا تجربه کرده باشد که وقتی درباره احساساتش حرف زده، جدی گرفته نشده یا حتی مورد تمسخر قرار گرفته است. ممکن است یک بار راز مهمی را با کسی در میان گذاشته و بعد همان راز در یک دعوا علیه خودش استفاده شده باشد.

بعد از چند تجربه از این جنس، آدم یاد می گیرد که سکوت کردن امن تر است. اما نیاز به حرف زدن از بین نمی رود. فقط دنبال یک جای دیگر می گردد. همیشه دنبال راه حل نیستیم؛ گاهی فقط می خواهیم یکی گوش بدهد

وقتی کسی می گوید خیلی خسته ام، همیشه به دنبال توصیه نیست. گاهی نمی خواهد کسی برایش برنامه ریزی کند، مشکلش را تحلیل کند یا بگوید چه کاری باید انجام دهد. گاهی فقط می خواهد برای چند دقیقه احساس کند که یک نفر واقعاً متوجه شده است که او دیگر توان ادامه دادن ندارد. در روابط انسانی، این تفاوت بسیار مهم است. یک پاسخ منطقی ممکن است درست باشد، اما همیشه آرام کننده نیست. کسی که گریه می کند ممکن است بیشتر از یک راه حل، به تجربه دیده شدن نیاز داشته باشد. …