دو عضو طلبکار

تصاویر خیابان‌های آب‌ گرفته تهران هنوز پیش چشم مردم بود که در صحن شورای شهر، نوبت به محاکمه منتقدان از‌جمله روزنامه سازندگی به‌عنوان تنها رسانه‌ای که به‌صورت مستقیم عملکرد ضعیف زاکانی را نقد کرد،‌ رسید. شهروندان از گرفتاری در ترافیک و دشواری عبور از معابر می‌گفتند و رسانه‌ها همان تصاویر را منتشر می‌کردند اما بخشی از حامیان شهردار، مسئله را در جای دیگری جست‌وجو کردند: در نگاه کسانی که مشکلات را دیده و گزارش کرده بودند. تعبیر «مگس‌مزاجی» از تریبون شورا مطرح شد تا نقد عملکرد مدیریت شهری به عیب‌جویی و بدخواهی تقلیل یابد. این واکنش، به پرونده آب‌گرفتگی تهران موضوع تازه‌ای اضافه کرد. عملکرد شهرداری در روزهای بارانی محل انتقاد بود؛ حالا نحوه مواجهه منتخبان شورا با همان انتقاد نیز در برابر افکار عمومی قرار گرفته است. نهادی که باید از مدیران توضیح بخواهد با ادبیات برخی اعضایش به منتقدان حمله می‌کند و به‌جای پیگیری گرفتاری مردم از اعتبار سیاسی مدیریت شهری دفاع می‌کند.

توهین از جایگاه نمایندگی

پرویز سروری، نایب‌رئیس شورای شهر تهران، در واکنش به انتقادها از تعبیر «مگس‌مزاجی» استفاده کرد و گفت، عده‌ای می‌گردند تا در جوی آب، تکه‌ای زباله پیدا کنند. این توصیف پیش از آنکه پاسخی به محتوای گزارش‌ها باشد، حمله به شخصیت و انگیزه منتقدان است. محل آب‌گرفتگی، مدت اختلال و کیفیت خدمات در آن جایی ندارد؛ مسئله به نگاه کسی منتقل می‌شود که دوربینش را به سمت مشکل گرفته است. چنین ادبیاتی از تریبون شورای شهر، معنایی فراتر از یک جدال لفظی دارد. صاحب این تریبون، نماینده مردم و ناظر بر عملکرد شهرداری است. جایگاه او اقتضا می‌کند حتی نقد تند را بشنود و درباره موضوع آن توضیح بخواهد. استفاده از تعبیری تحقیرآمیز، فاصله این مسئولیت با رفتار سیاسی حامیان شهردار را آشکار می‌کند. حتی اگر انتقاد رسانه‌ای تنها درباره زباله‌ای در یک جوی باشد پاسخ آن رسیدگی یا ارائه توضیح است. کوچک ‌بودن یک مشکل، حق گزارش ‌کردنش را از شهروند و رسانه نمی‌گیرد. جوی آب، نظافت محله و امکان عبور از خیابان همان جزئیاتی هستند که کیفیت زندگی مردم را می‌سازند. مدیریت شهری نمی‌تواند این امور را هنگام ارائه آمار خدمات، دستاورد بخواند و هنگام انتقاد، بی‌اهمیت جلوه دهد. …