بازار
او در نوشتارهای اخیر خویش، کوشیده است پرسشی بنیادین را طرح کند. این پرسش آن است که در جهانی که موتور محرک اقتصاد از غرب به شرق منتقل شده و زنجیره‌های ارزش، سرنوشت ملت‌ها را به هم گره زده است، ایران چگونه می‌تواند امنیت خود را نه به عنوان یک «مسئله خصوصی» و نظامی، بلکه به عنوان یک «منفعت مشترک» بازتعریف کند؟ او با نگرانی از فاصله ناپایدار میان تولید ناخالص ۳۵۰ میلیارد دلاری ایران و ثروت ۵.۲ تریلیون دلاری صندوق‌های ملی جنوب خلیج فارس، می‌پرسد «مگر می‌شود شمال و جنوب خلیج فارس تا این اندازه با هم فاصله داشته باشند؟» و پاسخ می‌دهد که اگر ژئوپلیتیک به کارایی ژئواکونومیک منجر نشود، «بیشتر یک شعار است» . اما این دغدغه، اصیل و بسیار مهم است و از این رو ابعاد آن را بررسی می کنیم.
آخوندی در سخنرانی خود در بنیاد باران با عنوان «گذارهای جهانی، زنجیره ارزش و معماری توسعه ایران» سه بخش به هم پیوسته را تشریح می‌کند.
نخست، تحلیل گذارهای اقتصاد سیاسی جهانی و ظهور چین و هند به عنوان قطب‌های جدید
دوم، بازتعریف امنیت از «موازنه تهدید» به «مدیریت ریسک»
سوم، گذار ایران از «جمهوری اول» و «جمهوری دوم» به «جمهوری سوم» است.
او در نامه‌ای به مسعود پزشکیان ، این چارچوب را به سطح دیپلماتیک می‌آورد و پیشنهاد می‌کند پیش از پاسخ به نامه جیدی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، از وزرای خارجه چین، روسیه، ترکیه، پاکستان، مصر و کشورهای جنوب خلیج فارس برای نشستی در تهران دعوت شود تا «به یک جمع‌بندی مشخص برای مدیریت مخاطره اشتعال مجدد آتش جنگ برسند»
از این رو آخوندی سه فرضیه اصلی را پیش می‌نهد:
نخست، فرضیه گذار قدرت که در آن آمریکا همچنان قدرت بزرگی است اما «مطلق‌العنان» نیست؛ آنچه رخ می‌دهد «مهار سیستماتیک» است نه «افول»؛ او این را با داده‌های توزیع تولید ناخالص جهانی مستند می‌کند و نتیجه می‌گیرد که «فرضیه افول» درک ما از تحولات جهانی را به بیراهه می‌برد. …
