جواد مجابی را نمیشود تنها با یک عنوان معرفی کرد. شاعر بود، داستاننویس بود، طنزنویس و روزنامهنگار بود، نقاشی میکرد و درباره هنر و ادبیات مینوشت. او به تاریخ چهاردهم شهریورماه، درگذشت.
به گزارش فرارو، مجابی بیش از شش دهه از عمرش را در میان کتاب، روزنامه، نقاشی و ادبیات گذراند و در هرکدام از این حوزهها ردپایی از خود به جا گذاشت. امروز، شنبه ۱۴ شهریور، خبر درگذشت او پس از یک دوره بیماری منتشر شد. نویسندهای که متولد ۱۳۱۸ بود و در ۸۶سالگی از دنیا رفت.
جواد مجابی ۲۲ مهر ۱۳۱۸ در قزوین متولد شد. بخشی از کودکیاش را به دلیل شغل پدر در مناطق مختلف قزوین و الموت گذراند. بعدها در تهران ادامه تحصیل داد و در دانشگاه تهران حقوق خواند و دکترای اقتصاد گرفت. اما مسیر دانشگاهی قرار نبود او را به اقتصاد یا حقوق محدود کند. روزنامهنگاری، ادبیات و هنر خیلی زود بخش اصلی زندگی او شدند.
مجابی در گفتوگویی با مجله «بخارا» از کودکیاش در خانههایی گفته که گاه همزمان محل زندگی خانواده و اداره پست بودند. او از همان سالها با نقاشی و قصه سر و کار داشت. حتی همراه برادرش روی کاغذهای بههمچسبیده، داستانهای شاهنامه را به شکل تصاویری پیوسته میکشیدند. بعدها همین علاقه کودکی به یکی از وجوه مهم زندگی حرفهای او تبدیل شد: ادبیات در کنار نقاشی و هنرهای تجسمی.
روزنامهنگاری و ورود به ادبیات
مجابی فعالیت ادبی خود را از دهه ۱۳۴۰ آغاز کرد. در کنار کار اداری، روزنامهنگاری را نیز جدی گرفت و سالها در روزنامه اطلاعات به عنوان دبیر فرهنگی فعالیت کرد. همکاری او بعدها به نشریات ادبی دیگری مانند «فردوسی»، «جهان نو»، «خوشه»، «آدینه» و «دنیای سخن» رسید و مدتی نیز سردبیری «دنیای سخن» را برعهده داشت. …
