بازار
مسئله اینجاست که معوقات اردیبهشت، کمک‌هزینه‌ای خارج از تعهدات سازمان نیست؛ بخشی از حقوقی است که باید در موعد مقرر به حساب بازنشسته واریز می‌شد. تأمین اجتماعی نمی‌تواند پرداخت تعهدات قانونی خود را به تصمیم‌های مقطعی و وعده‌های چندباره گره بزند و انتظار داشته باشد مستمری‌بگیر هزینه این تأخیر را از سفره خود بپردازد.
حقوق‌های حداقلی که کفاف یک هفته زندگی را هم نمی‌دهد با سبد معیشت ۱۰۰ میلیونی از زمین تا آسمان فاصله دارد، تنها یک روی این سکه است. روی دیگر هم امروز و فردا کردن‌ها برای پرداخت معوقات است. اکنون ۶ ماه از اردیبهشت ماه گذشته و معوقات بازنشستگان هنوز کاملا پرداخت نشده است؛ بارها گفتند «تا پایان هفته»، بعد گفتند «شنبه ۹ آبان تسویه میشود»، بعد خبرگزاری ایرنا تیتر زد که تامین اجتماعی قول داده تا پایان ۱۰ آبان واریز کند و دست آخر هم اعلام شد که پرداخت معوقات بازنشستگان نیمه‌کار مانده است.
گویا نه مسئولان سازمان تامین اجتماعی متوجه هستند و نه مقام مسئولی هست که به آنها یادآور شود، این پول حق مسلم بازنشستگان است، صدقه و کمک هزینه پرداختی از جیب خودشان نیست که هر وقت دلشان خواست واریز کنند! حقوق بخور و نمیر در اعماق چاه فقر
برای روشن شدن عمق این فاجعه باید صریح و بی‌تعارف‌تر حساب و کتاب کنیم. بخش اعظم بازنشستگان تامین اجتماعی حداقل حقوق - در محدوده ۱۸ تا ۱۸.۵ میلیون تومان – را دریافت می‌کنند. در شرایطی که تورم واقعی کشور کمر اقتصاد خانواده‌ها را شکسته و حتی نمایندگان مجلس هم اعتراف می‌کنند که نرخ تورم بسیار فراتر از مصوبات شورای عالی کار و افزایش حقوق‌های ابتدای سال حرکت کرده، این ۱۸ میلیون تومان دقیقاً چیست؟ این رقم در بهترین حالت یک حقوق بخور و نمیر است که تا روز دهم ماه هم دوام نمی‌آورد. …
